La isla bonita

I´m still Blammo from the block!

Hell yeah ! Allt gekk svo vel. Við sátum sigri hrósandi á Kennedy flugvelli. Delta flugfélagið hafði ferjað okkur yfir atlandshafið með stanslausri fóðrun og vinnudeilulaust meðan íslenskir flugmenn heimtuðu hástöfum meiri dollah. Já eigið það við helvítis mussurnar, hahahaha ! Við vorum í skýjunum eftir að hafa skilið mussumengað íslandið eftir í óvistvænu olíureykskýi. Frjálsir eins og Árni Johnsen og ekkert framundan annað en sól og sjórán. Við skáluðum í bjór og plottuðum mussulaust líferni í heiðbláum suðurhöfum fjarri lopapeysuhyskinu. Jömmí. Auðvitað var þetta of gott til að vera satt og eins og beint útúr my name is earl kanavellunni skall karma á okkur í sjálfumgleðinni. Eftir kilómetra af rauðu límbandi og 5 klukkutíma seinkun sátum við meðvitundarlitlir en glottandi á leið til San Juan.

American airlines hafi fokkað okkur þannig að Eyjafallajökull og hans fyrri verk virkuðu eins og léttvægt tiltal. Allt var í rugli. Þeir skiptu 3svar um vél og svo kom í ljós að töskurnar höfðu verið settar einhverstaðar á glámbekk. Við vorum pínu gáttaðir fyrst en svo rifjaðist upp fyrir okkur að fjármálafellibylurinn Hannes Smárason hafði jú lagt sína eitruðu krummlu á það félag og þannig gert það óheilagt og skítugt. Afturgöngulegt staffið var líka með þjónustuvitund á við Todenkopf sveitirnar í Treblinka og sáu ástæðu til þess að vara okkur við við því að dónaskapur við fluffurnar myndi enda í 250.000$ sekt. Já kleppur er víða en hann virðist þó oftast hafa einhver íslensk tengsl. Eftir að við höfðum slitið tengslin við íslenskt eitruð flugfélög gekk allt aftur eins og í sögu. Við rotuðumst fljótlega eftir að á hótelið var komið, enda búnir að vaka í 27 tíma og svifum inn í draumalandið þar sem Hannes Smárason gekk plankann við trylltan fögnuð áhafnarinnar. Arrrr !


Villtur í virki

Við vöknuðum fresh, fresh því við nenntum ekki að sofa. Eldhress sólrík sjóræningjaborg lá galopin fyrir landkönnun. Við nenntum ekki einu sinni að bursta tennurnar enda er það alkunna að sjóræningjar eru illa tenntir og líf okkar í 1sta heiminum hefur valdið því að við erum ennþá með hvítar og asnalegar tennur. Ekkert aftur í bað í bráð heldur. Ákefð okkar virtist koma frekar flatt upp á San Juan þar sem eina fólkið á ferli voru krakkfíklar af rísa í morgunfráhvörfunum sínum og löggurnar sem áttu að passa að hinir fyrrnefndu væru ekki fyrir landkönnuðum og öðrum gestkomandi. Ansi mikið af löggum satt að segja, vantaði bara einhverjar mussur að berja í pott til að svona almennilega réttlæta þennan fjölda. Við gengum gömlu borg San Juan fram og til baka klukkutímum saman og þaulskoðuðum allt. Þetta var ekki svo stórt satt að segja. Auðvitað er risapleis fyrir utan gömlu borgarmúrana en það er ekki fyrir tilvonandi sjóræningja. Áhugavert er að að þjóðin er alveg hrikalega spikuð. Bara allir feitir, líka krakkfíklarnir en alvarleg og þrálát krakkfíkn er eittthvað pottþéttasta megrunarráð í heimi allstaðar annarsstaðar. Það er bara eitthvað þarna. Humm, tja. Kannski að Egill Helga ætti að kíkja hingað svona til að gefa Grikkjum smá breik og til að leggja aðeins til við selanýlendulúkkið. Feitir en vinalegir. Þetta er ljómandi lið og þó svona fat camp lið sé sennilega vonlaust í sjóræningjakrú þá líkaði okkur bara fínt við þá. Við fengum okkur smá rommsopa eftir kvöldmat og skoðuðum menninguna. Úr varð hin besta skemmtun og eftir mikið barhopp og spænska rapptónleika höfum við eigast innfædda hipstera vini sem fylltu inn í eyðurnar varðandi sögu borgar og þjóðar. San Juan var eiginlega varðstöð spánverja í 600 ár. Á öllum þeim tíma var ráðist á þá 4 sinnum svo mikið til var bara ekkert að gera annað en að rækta með sér ofsóknarbrjálæði og líklegast stelast í kökuskápinn. Svo eru þeir núna með einhverjar sjálfstæðistakta en líklegast eru þeir svo háðir krummlunni að allt slíkt er vonlaust. Hipsterarnir bulluðu amk mikið gegn krummlunni og voru ansi borubrattir. Við fórum harla seint að sofa en upphlaðnir af fróðleik um þessa krummluðu þjóð.


Actually…


Hipsteraspjall

Næsti dagur var eiginlega bara meira af því sama. Við höfðum skoðað einn kastala daginn áður og skoðuðum nú annann. Séð einn séð þá alla, humm. Allt virtist stefna í óáhugavert bæjarrölt þegar á vegi okkar varð lífsreynd dúfa sem tók lagið….


Meðaumkun með Plató
Syngist við lagið Sympathy for the Devil

Hæ strákar gleður mig að hittikkur,
ég er rommbleyttur lífsreyndur fugl,
ég hef alla fjöruna sopið og skitið í höfin sjö,
smíðaði spáni nýjan heim,
Kurr kurr

Ég sat á öxlinni á Cristóbal þegar hann átti sitt aðal geim,
og ég dreif mig til og sótti grein þegar Cristó var á leiðinni heim,
Kurr kurr

Ég heiti Plató!
Áttu brauðmola
Kurr kurr
Helst hafðann rommbleyttan fimmkorna
Kurr kurr

Ég datt í rommtunnu
En hinir foru gullhlaðnir heim
drap svartskegg í ölvímu
fjaðrafok back in the day,
Ég var brynjaður,
og aðlaður fugl,
þegar ræningjar réðu,
og gullið flaut,

ég heiti Plató !
áttu brauðmola, olé!
Ah, hafðann helst rommbleyttan fimmkorna, oh yeah

ég tók þátt svo að evrópskur aðall fengi drátt
meðan gullið flaut í öfuga átt
Ég kurraði hátt,
hver kálaði paradís,
var það kannski Cristó og ég,

Já ég er lífsreynd dúfa og þreytt
Eineygð og dálítid reitt,
chilla núna í ríkuhöfn
áður ég kveð þennan heim

já ég heiti Plató !
áttu brauðmola, hey !
Ah, hafðann helst rommbleyttan fimmkorna, oh yeah get down

Eftir kynni okkar við Peg leg Plató var ekkert annað að gera en að fá sér rommsopa og melta fenginn fróðleik. Við hlömmuðum okkur inn á sjóræningjalegasta barinn og úr varð svo mikil gleði að Óli ákvað að kalla það ömmu sína og baðst lausnar. Það mun taka tíma að verða stálhertur sjóræningi og bakgrunnur í opinberu starfi hjálpar þar lítið. Kvöldið tók því enda ósjóræningjalega snemma en Óli lofaði bót og betrun og passaði sig á að bursta ekki tennurnar. Við svifum inn í draumalandið þar sem við í bandalagi við Peg Leg Plató reittum og grilluðum friðardúfu Mamma Fatima style.


Do you pool?

Óli bar sig ákaflega illa daginn eftir. Hann sagðist vanur betra rommi en þetta og að upplifunin við að sjá syngjandi dúfu hefði slegið hann út af laginu. Það væri því ekkert annað að gera en að fara í eitthvað aðeins meira alvöru sjóræningjalíf. Heppilega var þegar búið að undirbúa slíka breytingu og við búnir að kaupa far með einhverju lítt þekktu en örugglega Íslendingahreinu flugfélagi til lítillar hollenskrar og franskrar sjóræningjaeyju þar sem óhætt er að fullyrða að Steini J ofurmussa myndi ekki þola við stundinni lengur innan um endlaust ódýrt romm, algjört lopapeysuóþol innfæddra og skattahatur þannig að Grikkir virkar sem Georg Bjarnfreðarson mitt á meðaltali í sænskri sósjalistakommúnu. Þangað strax í dag – Jai hó!

20110717-180643.jpg

Categories: Hlunkur | Leave a comment

Arrr!

Jörðin hefur rúllað sinn venjulega hring og ár er liðið frá því að við skildum við ferðlangahetjur okkar þar sem þeir voru á heimleið. Það er skemmst frá því að segja að sólarrúnturinn hefur verið hetjum okkar ákaflega þungbær enda hefur heimskautaskerinu verið stjórnað harðri hendi af hræðilegri mussuklíku. Þetta viðurstyggilega kommisaragengi hefur djöflast í því öllum stundum að gera beinfrosið basaltskerið enn ömurlega að húka á með því að banna og/eða torvelda allt sem einhverja gleði getur veitt eyjaskeggjum. Fyrir framtaksama ferðalanga með útþrá er staðan hreinlega orðin óbærileg. Mussuklíkan virðist galdra fram hvern mussuógjörninginn á fætur öðrum og þrællundaðir skararnir moka möglulaust peningunum sínum undir kommaþvælubálið og kynda enn frekar undir trjáknúsandi-feminista-sovét stemninguna. En svona getur ógnvænleg illska sprottið úr lýðræðinu, þriðja ríkið, franska byltingin og núna þetta. Þetta er þó sennilega eitt það versta kúk-í-buxurnar sem lýðræði sem stjórnarfar hefur gert. Meira að segja svínin í Animal farm virka yfirveguð og virðuleg á við öldungaráðið í Utópíu Plato í samanburði við mussukommaklíkuna. En það eru ekki allir eyjaskeggjar sem þræla eins og heróínháðir múlasnar fyrir kommaklíkuna. Nei, það bærist ennþá frelsisþrá í brjósti einstaka mussukvalins skattaþrælsins. Það eru enn til menn sem telja að þeir eigi sig sjálfir og megi fá sér drykk, sígó og fara í ljós ef þeir vilja og það án mussuvottorðs. Menn sem eru óhræddir við gott veður, útlendinga og erlendan mat. Menn sem ætla ekki að láta bjóða sér þetta lengur heldur freista gæfunnar og rúlla teningunum einu sinni enn. Jai hó !

En hvert geta svona menn farið? Það er auðvitað bara einn vitrænn áfangastaður fyrir hugrakka ferðalanga á flótta undan sovétmussuofríki. Hvar er geta menn mætt með hnefafylli af dollah, góðan vilja og hugrekkið að vopni og látið til sín taka ? Hvar er vagga hinnar kapitalísku framtaksemi þar sem menn gátu mætt eins og í óvissuferð; með sundföt og góða skapið og endað uppi stórauðugir af eigin dugnaði? Hvar héngu allir mestu töffarar 17.aldarinnar í ógeðslega góðu veðri, drukku romm í suðrænni sveiflu og ef einhver var með trjáknúsmussuvæl þá var sko var viðkomandi bara notaður í hákarlafóður? Hvar gátu rommþambandi sjóræningjar verið rommþambandi sjóræningar og talandi sjóræningapáfagaukar verið talandi sjóræningarpáfagaukar? Jú auðvitað í karabíahafinu! Í þessu stórfengilega skapalóni vestrænnar framtaksemi mun gæfunnar freistað – fjarri ómennskum mussukommisörum og fasísku þrælapíski þeirra. Arr ! Jó hó jó hó a pirates life for me !

Categories: Hlunkur | Leave a comment

Eye of the Tigah

Múslimarnir eiga ennþá sinn tvíturn

Við urðum fyrir talsverðum vonbrigðum þegar við stigum út úr flugvélinni og stóðum á heimavelli og aðalhreiðri vina okkar í Air Asia.  Við höfðum svo sem barið þennan heimavöll þeirra augum áður en væri maður ekki alltaf jafn hissa ef td Óli grís og sú babýlónska byggju í einhverju breiðhyltsku gettói ?  Við húkkuðum sjúskaðan taxta og við tók hin hefðbundna peningaplokksferð frá flugvelli til siðmenningar.  Það verður þó að segjast að við hefðum alveg eins geta verið að rúlla frá flugvellinum í Orlandó.  Vegakerfið virðist hafa verið keypti í einhverskonar pakkadíl frá Kanaveldi og líkist á engan hátt malbiksskipulagsklessunni í Jakarta.  Þeir eru augljóslega pínu sneddí hér þessir Mallar og hafa klárlega haft vit á því að draga upp veskið til að forðast að Kúala yrði skipulagschernobyl ala Jakarta.  Þar sem við tjúttuðum áfram í leigubíl af ókunnu malasísku bílamerki og störðum hugfangnir á sjóndeildahringinn lýsast upp af glæsilegum úthverfum Kúala birtist okkur skyndilega hinn undarlegi dúalismi Malasískrar tilveru.  Hér virðist allt vera tipp topp en svo er að sama skapi ákaflega mikið bannað – m.a. var skilti í bílnum sem tilgreindi að þarna væri bannað að kyssast.

Einhver ósáttur við fjarkann

 

 Gone native

Eftir að við höfðum tékkað inn á hótelið, geysimikinn og voldugan turn í nafla Kúala, vorum við hungraðir í mat og menningu eins og Jésú eftir djöflahittinginn í eyðimörkinni forðum.  Það reyndist lítið mál að finna smá tjútt í þessari rammmúslímsku borg og yfir long island ice tea og múslímavænu gröbbi ræddum við hvað þetta væri allt auðvelt og ólíkt steinsteypufrumskóginum sem við vorum að koma úr.  Það var ekki laust við að við værum pínu tortryggnir útí léttleikan.  Af hverju eru þessir mallar svona miklu chillaðri og allt umhverfið notendavænna en hjá indunum í suðri þar sem allt virðist bara vera í ruglinu?  Hér er bara allt í súper gúddi, allir í góðri sátt við Allah og ekkert að kyssast í bílum eða þannig rugl og svo er þetta auðvitað heimili hins stórkostlega Tigah bjórs sem er fyrir bjór það sem Kóraninn er sem bók.  Allt stuð skall í lás á slaginu eitt og við siluðumst heim í turn uppfullir af „of gott til að vera satt“ ofsóknarbrjálæði.  Meðvitundin fjaraði út og í draumalandinu leiddum við herskara bjórmúslima í krossferð til að útrýma villuöli úr búðarhillum vesturins og gera leiða massana í skilning um yfirburði hins eina sanna bjórs.  Já Hann er mikill og Hann drekkur bara Tigah !

 Jú þetta er ansi töff fáni

Morguninn eftir biðum við ekki boðanna og rukum út að skoða Kúala í dagsljósi.  Þetta er alveg megafín borg og eiginlega ekki asísk að sjá – fyrir utan þá augljósu staðreynd að þeir sem þarna búa eru allir asíubúar.  Jepp, Kúala er mikill kokteill svona þjóðflokkalega séð.  Þrír hópar eru stærstir. Mallarnir sjálfir eru svo fáir að þeir fluttu inn helling af Indverjum og Kínverjum enda nóg til af þannig.  Fyrir vikið þurftu mallarnir að vera þolinmóðir og láta vera að höggva hendur og hausa ef einhver missteig sig gagnvart kóraninum.  Niðurstaðan er stórglæsilegt og þægilegt samfélag þar sem allir fá að bralla sitt þó svo mennirnir með bjúgsverðin séu líklega ekki lang undan ef einhver fer yfir strikið.  Við gengum alla miðborgina fram og tilbaka og eftir kvöldmat létum við vaða á indverskan bollywoodþemaðan klúbb sem virkaði ákaflega hress.  Þetta reyndist feilsport og við hrökkluðumst út með snert af menningareitrun.  Indverjarnir fíla ekki neina boðflennur í indverskþemað tjútt og þó þeir henntu okkur svo sem ekki út þá vorum hvítir hrafnar á hrafnaþingi svo áður en að á reyndi létum við þennan menningarafkima lönd og leið og skelltum okkur bara í hefðbundið mallatjútt með Tigah og horfðum á 3ja sætisleikinn í makindum okkar.

 

Næsti dagur var jafnframt okkar næstsíðasti í þessari ferð.  Það sótti á okkur nokkur kvíði.  Aftur á helvítis heimskautaskerið úr þessari tigahsósuðu trópísku paradís?  Við ákváðum að taka faglega nálgun á daginn og fórum í mjög pró túristainfó og öfluðum gagna.  Með ferðamannakort og allskonar bæklinga óðum við milli ferðamannagildra þar við á endanum fundum Mangó square þeirra Kúalabúa.  Þetta er magnað – það eiga allir sitt mangó square.  Eftir smá tigah og fótboltaupphitnarchill skelltum við okkur á indverskan stað og hökkuðum í okkur malasískt lamb sem samkvæmt samdóma áliti okkar var engu síðra til átu en meint íslensk ofurlömb.  Já, take that Guðni.  Við eyddum ljósaskiptunum á mangó square-inu súpandi tigah (sem er bókstaflega allstaðar fáanlegur) og ritandi atburði líðandi stundar fyrir ferðsögugerð.  Þetta er alveg topp borg og það gengur allt svo ofboðslega vel.  Allir eru vinir, enginn mundar bjúgsverð í ósætti, og þótt það megi ekki kyssast í bíl þá blómstrar ástin við svona frábær skilyrði og um göturnar vappa skælbrosandi mallastrákar í skræpóttum skeitarafötum með búrkaklæddar skvísurnar sínar upp á arminn.  Slæður trufla bara ekkert brall og svo hlýtur að vera kostur að stelpan þarf ekki að spyrja endalaust hvernig hún líti út í hinu eða þessu eða hvort hún virki feit í þessu? Neibb – sniðug svona búrka enda Mummi óskeikull í tískumálum eins og öðru.  Við röltum heim um miðnætti og náðum í smá mallasjónvarp þar sem búrkuklæddar möllur ræddu hvernig best væri að verða champion at work.  Já, einfaldan smekk og metnaðarfullar í starfi langt umfram Sóleyjar vestursins. Jai Hó !

Grubleit


Grub og tigah boozt 

Síðasti dagur ferðarinnar var dagur trega og vantrú.  Við trúðum ekki að okkar hinnsti dagur væri að renna upp.  Við gengum niðurlútir um göturnar og Óli leitaði í sífellu að malasískum fána en án árangurs.  Úrslitaleikur HM var um kvöldið og borgin öll bar þess skýrlega merki.  Allir voru skyndilega orðnir brjálaðir fótboltaaðdáendur og ekki væri ofsögum sagt að í Kúala ríkti fótboltafár.  Við ákvaðum á láta galdra tigah crystal slá á heimfarakvíðann.  Eftir halal-lambadinner og nóaflóð af tigah sátum við og störðum á risavaxið tjald þar sem spánverjar og hollendingar kepptu um hverjir væru bestir í fótbolta.  Þrátt fyrir áköll Óla til Kúaguða um lán og knattlukku fyrir hollendinga varð raunin sú að spánverjar höfðu betur og úr varð heljarinnar fögnuður í svo sem hálftíma eða þar til mennirnir með bjúgsverðin tóku að sýna þessari boltakyntu gleði áhuga en þá datt allt í dúnalogn.  Þeir höfðu litið í hina áttina meðan leikar stóðu sem hæst og tigah-inn flæddi sem frjálsast en núna var víðsýnin búin svo allir heim í háttinn.  Óli var ákaflega ósáttur við lífið og tilveruna og bölvaði kúaguðum Indverjanna í sand og ösku.  Hann hafði beðið eftir öllum kúnstarinnar reglum, í allar höfuðáttirnar og með massa af reykelsum en án árangurs.  Baldi benti Óla á að sennilega hefði hann bara verið að biðja til vitlaus kúaguðs og fyrir vikið gert alvöru fótboltaguðinn enn reiðari og þannig hugsanlega orsakað tapið.  Skipt var um umræðuefni enda orðið aðkallandi að komast heim.  Þótt Kúala sé í alla staði hin fínasta þá er líklegast ekki mjög smart að vera neitt að storka þolinmæði bjúgsverðlinga enda þykir hér td. sjálfsagt að taka eiturlyfjasmyglara af lífi og af og til fýkur hendi eða haus þegar einhver fer yfir strikið í kæruleysi gagnvart boðskap Kóransins.  Það var því bara eitt eftir, að fara heim í turn og láta meðvitundina fjara út og mæta örlögum morgundagsins með ískaldri yfirvegun arabíu Lárensar.

Heiðinginn að undirbúa blót

 

Fótboltabænir

 

Við vöknuðum frekar slappir og vankaðir.  Spámannsolían Tigah hafði vissulega smurt miðtaugakerfið vel fyrir fótboltagláp en eftir svona dekur og eftirlátsemi var taugamassinn orðinn alltof góðu vanur og með stæla.  Við vorum því í fyrsta gír meðan við pökkuðum um morguninn og morgunverðurinn var borðaður þegjandi með sólgleraugu til að hylja heiminn frá helstu útstöðvum óstýriláta stjórnkerfisins.  Baldi muldraði í sífellu að hann ætti bara að vera eftir.  Af hverju ætti einhver að fara viljandi frá svona trópískri paradís þar sem hinn eini sanni bjór Spámannsins flæðir úr hverjum krana og menningarmismunarþolinmæði fólksins er langt umfram VG besserwisserfasistana sem eru í bílstjórasætinu á heimskautaskerinu sem stefnan er núna á?  Líklegast var það vegna óþekktar hins fordekraða miðtaugakerfis í sínum tigah fráhvörfum en saltvatn (linka við teardrop ??) byrjaði að leka úr miðtaugakerfisútstöðvunum og útundan dökkum sólgleraugunum hjá báðum ferðalöngunum.  Framundan var ekkert nema svipuganga fleiri þúsund kílómetra á beinfrosið basaltsker á heimskautsbaugi.  Eitt ár í viðbót við helvískar aðstæður, helvískt veðurfar og undir stjórn allra þeirra helvísku VG-Sóleyja sem ein svona eyja getur borið.  Gráturinn breyttist í ekka.  Maður getur svo sem farið í kraftgalla og ljós og reynt að meika það milli ára án verulegs sársauka.  Hitt er annað mál að Sarte hafði líklegast rétt fyrir sér þegar hann sagði að helvíti væri annað fólk – amk þegar þeir eru hræðilegar stjórnsamar mussur.  Örlög næstu mánaðar virtust ráðin en ferðalangarnir sammæltust klökkum rómi um að leita aftur paradísar að ári.  Leigubíll renndi upp að turninum sem markaði upphafið að endalokunum.  Tárvotir en með yfirbragði hinnar sönnu klassísku hetju settust ferðalangarnir inn í grútskítugan leigubílinn og bak við sólgleraugun slokknaði lífsneystinn í augunum – í bili.

 

 Þin verður saknað þú mikli mjöður :|

 

Kveðjustund

 

Bjórklám

 

Categories: Hlunkur | Leave a comment