Við stóðum í flugstöðinni á Curacaoflugvelli og klóruðum okkur í hausnum. Flugvöllurinn var tómur, fyrir utan staffið, og eina vélin á skrá til brottfarar var Flæ-Dæ vélin okkar til Panama. Við vorum hálf stressaðir enda Flæ-dæ pínulítið flugfélagagrey sem er nýbyrjað að fljúga til Panama. Staffið var hætt að vinna og sat mæðulega og beið eftir einhverju. Svona hálftíma fyrir brottför kom Flæ-dæ starfskvenndi til okkar og tilkynnti okkur að upp væri komin sérkennileg staða. Við værum einu farþegarnir í vélinni svo það yrði smá seinkun á öllu en hún myndi svo bara hóa í okkur og græja dæmið þegar það að kæmi. Þetta reyndist langskrýtnasta flug sem við höfum farið í. Við sátum einir í hundrað manna flugvél, með tvo flugþjóna og einum svona air-marshal sem verður sennilega að vera í öllum flugum. Meira að segja flugmennirnir komu báðir að skoða tómu vélina og flissuðu af öllu saman. Síðasta vél frá Saigon 75 var pakkaðri en þetta. Í Panama komu svo töskurnar okkar tvær siglandi á risa færibandi og þetta var allt hið súrelaískasta. Jafnvel bruðlkóngurinn Jón Ásgeir flýgur ekki í 100 manna einkaþotum og þótt þetta hafi verið dýrasta flug ferðarinnar (40000 íslenskar leirkrónur) þá var þetta alveg þessi virði í skringileika einum saman. Jæja, komnir til Panama og það með flugstælafactor sem yfirleitt er geymdur fyrir allra ruglaðasta nýríkishyskið.

Remax og rotþró

Við hoppuðum uppí rottu og brunuðum til borgarinnar. Allt umhverfi var hið trópískasta og svo ólíkt suðurnesjum að um okkur fór vellíðunarhrollur. Hótelið okkar reyndst þó vera í hálfgettói en sjálf skipulagseiningin var hin glæsilegsta og montaði sig af því að vera sérstaklega vistvænt hótel – hvernig svo sem kann að standa á því. Fæn en aðallega bara ódýrt miðað við margt annað þarna. Við fengum okkur einn bjór og sígó á hóteltröppunum fyrir háttinn áður enn við liðum inni í draumalandið þar sem við spörkuðum Obama útúr air force one til að fá almennilegt pláss.

101 Panama

Næsti dagur var dagur landkönnunnar. Við byrjuðum á að skella okkur í gamla bæinn, sem er samt eiginlega nýrri en elsti bærinn en sá varð fyrir sjóræningjatöffaranum Henry Morgan (sem kaptein Morgan rommið heitir eftir, svona rauðklæddur skeggjaður gaur með sverð og skælbrosandi ef eitthvað er að marka fígúruna á flöskunni). Hann brenndi bæinn og var með talsverðan yfirgang svo að spánverjanir ákváðu bara að byrja upp á nýtt og skelltu þessum nýja gamla bæ niður. Ekki galið að byrja svona aftur frá grunni og t.d. væri tyrkjaránið sennileg algjört success story ef Eyjamenn hefðu pakkað saman og flutt á meginlandið. Spáðu í því, engir ruglaðir eyjapeyjar, enginn Árni Johnsen og engin helvítis rugl þjóðhátíð. Það hefði verið osom að losna við þessa þjóðernisgróðrastíu og frjósamasta akur þroskaheftra stjórnmálamanna utan skagafjarðar.

Óróaseggurinn og frelsishetjan Simon Bolivar

Nýi gamli bærinn var samt bara svona mátulega spennandi með eitthvað svona braselískt gettó í einum kantinum og virtist sem svo að menn hefðu aldrei alveg klárað uppbyggingarverkið þótt liðin væru 500 ár frá því að Kafteinninn var að bögga þá. Við skelltum okkur því bara í nýja bæinn að skoða en hann er svona skýjakljúfapparat og allur með mjög amrísku sniði. Við tókum örugglega 15 km göngu gegnum brennandi miðbaugssólina í mengunarskýi meðan við möppuðum staðinn. Hér hefur klárlega verið tekinn dos mille siete fasteignabóla með lauk, sinnepi og remúlaði og ansi mikið af hálfkláruðum skýjaklúfum sem bíða þess að vera fylltir með jakkafatapakki. Þarna er nú samt nokkur velmegun og borgin er skárri en margt sem við höfum skoðað áður. Það er á margan hátt ágætt að vera þarna og Panamabúar bara ljómandi fólk og mjög málgefið – sérstaklega ef þeir tala ensku. Kíktum stuttlega heim á hótel þar sem Óli tók þriðju sturtu ferðarinnar áður enn við skelltum okkur á einhvern gleðireit kenndan við Urugvæ. Baldi snæddi þar lambakjöt sem hann fullyrti að hlyti að vera útflutt íslenskt því óhugsandi væri með öllu að jafngott kjöt kæmi frá öðrum stað en basaltskerinu á 66 gráðum norður. Við kíktum svo aðeins út á lífið áður en við rúlluðum heim á hótel þar sem við í bandalagi við rauðklæddan kaptein Morgan brenndum Vestmannaeyjar, öllum til hagsbóta – en bara í draumalandinu.

Hattagleði

Við vorum hálfslappir daginn eftir enda búnir að vera ofvirkari en íþróttaálfurinn án rítalínsskammtsins síns í landkönnun daginn áður. Við kíktum aðeins í eitthvað spilavíti en leiddist svo við fórum fljótlega bara aftur heim, átum eitthvað innlent gröbb og fórum bara snemma að sofa. Ekki hægt að vera íþróttaálfslandkönnuður alla daga. Nauðsynlegt að hlaða stundum smá. Daginn eftir vorum við aftur komnir í álfastuðið svo við fórum að skoða panamaskurðinn. Topp skurður það. Við skoðuðum líka skurð safn sem var ágætt líka. Hvers má svo sem vænta af skurði svona áhugasviðslega séð? Eftir skurð hoppuðum við uppí leigubíl og brunuðum út á einhvern manngerðan tanga sem kallasta Amador Causeway. Þetta átti að vera eitthvað algjört æði. En í öllu þessu bralli gerðist undur og stórmerki sem endurreistu að einhverju leiti trú okkar á mannkyninu, sem mussan hefur mjatlað undan síðastliðin ár eins og tyrkjaher að klóra í veggi Konstantínoble. Fljótlega eftir að við komum á Amador tók Baldi eftir að myndvélin hans var horfin. Fokk. Við stóðum agndofa um stund. Sennilega hafði hún dottið úr vasa hans í leigubílnum en þeir skipta örugglega þúsundum hér. Svo gerist hið ótrúlega. Við fundum leigubílstjórann þar sem hann var að rúnta um pleisið að leita að okkur með myndavélina. Vélin kostar ca 600 dollara sem eru örugglega mánaðarlaun hérna en okkar maður, sem leit út eins og gulltennt rúsína og var svo lítill að hann náði varla upp í stýrið á 15 ára gömlu japönsku demparalausu druslunni sinni hafði leitað að okkur í svona 20 mínútur og rétti okkur nú gripinn skælbrosandi svo vel sást hvað þessi elska hafði vanrækt tannhirðu sína síðustu áratugina. Það leið næstum yfir okkur af sælu. Við gáfum rúsinunni smá pening í fundarlaun og Óli hneigði sig fyrir honum. Okkur vantar svona fólk á Íslandi og gulltennta rúsínan væri t.d. örugglega betri innanríkisráðherra en Ömmi. Hugmyndin að bjóðast til að eiga hann og flytja norður kom hinsvegar of seint og okkar maður var brunaður burtu. Í sæluvímu og með endurreista trú á tegundinni settumst við á bar og fórum að horfa á úrslitaleikinn í Copa America þar sem gvæin tvö, úrú og para áttust við upp á dolluna.

Baldi íhugar verkfræðistórvirki (skurður í bakgrunn)

Eftir leik var Óli í skýunum. Hans gvæ hafi unnið og með því staðfest spádómsgáfu hans svo nú skuldaði Gummi vinur hans honum fansí rommflösku. Jai Hó! Amadorið var samt ekki mjög spennandi til lengdar svo við beiluðum aftur í bæinn þar sem Óli heimtaði að fara á gleðireitinn kenndan við Úrugvæ en það var einmitt gvæið sem hann hafði unnið á. Við fundum líbanska veitingastaðinn Azure og tókum til óspillta málanna að halda uppá. Úr varð matur, hukapípa og flóðbylgja af vodka tónikk til að brynja okkur gegn vánni. Það voru ekki margir staðir opnir svo þegar Azure lokaði á miðnætti fórum við á einhvern kúbanskan útistað þar sem við vorum einu kúnnarnir fyrir utan slatta af spænskumælandi mansölum sem blikkuðu okkur í sífellu og kölluðu Hóla af og til til að reyna að ná athygli okkar. Svo sem smá egóboozt að láta einhverjar stelpur góla á sig en samt aðalega bara vandræðalegt. Við ákváðum að nóg væri komið af haldi upp á og fórum heim í háttinn og innan skamms liðum við inn í draumalandið þar sem Sóley kenndi okkur spænsku klædd í ekkert nema Uruguvæska landsliðsbúninginn.

Næsti dagur var ekki mjög tíðindamikill. Við vöknuðum seint og illa en skelltum okkur samt niðrí bæ í smá spók. Sennilega var hellingur að sjá í viðbót en við vorum ekki í stuði. Við settumst í lobbíið með smá bjór og ritstörfuðumst auk þess sem við græjuðum brottför daginn eftir. Planið var að fara í eitthvað allt annað og Bocas del Toro, eyjaklasi sem tilheyrir Panama Karabískahafsmegin, virtist vera málið. Eftir svona stórborgarstreð væri gott að chilla eins og sjóræningi í hressri paradís. Panamaborg hafði verið stórfínn leikvangur að æfa sig á en sennilega eru ræningjarnir þarna af Remax gerð og það viljum við ekkert hafa með að gera. Eftir alla græjun liðum við útaf og sváfum svefni hinna sönnu sjóræningja þar sem Gummi vinur Óla var látinn ganga plankann eftir að hafa reynt að skorast undan greiðslu á rommlíternum góða.

Við sátum frekar sáttir á flugvellinum á Surtsey Sur. Við höfðum bókað flug með langódýrasta flugfélaginu Fly Dae (lesist Flæ dæ ) og væntingar um þægindi og stundvísi voru litlar. Ferðinni var heitið til Curacao sem er lítil hollensk nýlenda fyrir utan strendur Venezuela og yfir smá bjór töluðum við okkur inná að sú eyja hlyti að vera miklu betri og áhugaverðari en þetta guðsvolaða sker sem við vorum að yfirgefa. FlæDæ stóð sig langt umfram væntingar og okkur til mikillar skemmtunar var meira að segja flugbingó eins og hjá vinum okkar Cebu Pacific í fyrra. Allt gekk svo skelfilega vel og án nokkurra erfiðleika svifum við gegnum innríkjun í Curacao, upp í leigara og þvert yfir eyjuna til höfuðborgarinnar Williamsburg. Það var meira að segja ekki laust við að við fyndum til lotningar þegar við börðum höfuðstaðinn augum en hann er allur hinn hollenskasti í ásýnd og virkaði eins og upplýst göngugata í Amsterdam þar sem við horfðum á dýrðina ofan af risavaxinni brú sem lá yfir skipaskurð sem er lífæð borgarinnar. Þetta var sko ekkert Surtseyjarfrat. Það hlakkaði í okkur af gleði og okkar sjóræningjahjörtu bættu við sig nokkrum slögum af spenningi.

Götumynd

Við höfðum tekið smá nískukast þegar við bókuðum hótel og niðurstaðan var dálítið eftir því. Við bjuggum á spilavíti fyrir innfædda sem var harla gettó. Tékkinn tókst eftir smá vesen en þar sem við gengum eftir ganginum okkar á leið inn á herbergi varð ljóst að ekki var allt með felldu. Í einu herberginu var gjörsamlega sturlað fyllerí, svona eitthvað fear and loathing in Curacao. Við vorum svangir og þyrstir svo við létum þetta ekki á okkur fá og hentum af okkur draslinu og fórum út í leit að mat. Við átum á rammhollenskum bar rammhollenskan mat sem við skoluðum niður með hinum rammhollenska Heineken. Við vorum samt ekki það sprækir að neitt verulegt framhald yrði á svo við röltum bara aðeins um og svo heim að sofa svona um eittleytið. Á hótelinu var hinsvegar partíið mikla búið að leysast upp í eitthvað algjört helvítis rugl. Við sáum aðeins inn í herbergið þegar við löbbuðum framhjá og sýndist þetta var svona 5 til 6 innfæddir sem voru þarna í rokkinu. Öskur, hlátur, kynlífsstunur og skaðræðisvein hljómuðu fram eftir nóttu og Óli var orðinn sannfærður um að það væri verið að taka upp snuffmynd. Þetta var satt að segja frekar truflandi en loftræstingin var líka rosalega hávær og léleg svo vélahljóðin úr henni drekktu mestu snuffmyndaóhljóðunum. Við sofnuðum út frá æluhljóðum í nágrönnum frammi á gangi og svifum inn í draumlandi þar sem við spiluðum líffærapóker með Bundy, Berkovic og Sóley. Ekki góðir draumar.

Óli skópar bjórinn hans Hugo

Við vöknuðum rétt fyrir hádegi og snuffið var búið. Við skelltum okkur því rakleiðis út að skoða pleisið í dagsljósi. Curacao er ansi flottur staður. Borgin er byggð upp kringum þrælasölu Hollendinga og er næstum kjánalega hollensk að sjá þar hún dobblar sem trópísk paradís. Í gegnum miðbæinn miðjan liggur risastór skipaskurður með siglanlegri göngubrú og reglulega krúsa tröllvaxin skip þarna í gegn eins og að ekkert sé sjálfsagðara. Hinumegin á eyjunni er svo ógeðlega stór olíuhreinsunarstöð þar sem Hugó karlinn fær að hreinsa sína Venezuelsku olíu. Þegar við segjum stór þá meinum við á stærð við Ísafjörð og gaseldar og læti láta þetta ómussumonjúment líta út eins og senu út úr Bladerunner. Þetta pirrar þó engan og allir virðast bara vera vinir. Fólkið talar líka hollensku mest megnis og þeir sem eru ekki innfæddir virðast flestir hollenskir ferðamenn. Hitinn er harla kæfandi svo maður þarf að vökva sig reglulega en það er lítið mál þannig séð þótt bjór sé á hollenskum verðum. Við löbbuðum miðborgina fram og tilbaka með reglulegum pitstoppum áður en við duttum í kvöldmat á svona karabíahafsútgáfunni af sjávarréttakjallaranum. Eftir mat var ákveðið að taka stutt bón á hótelinu og kíkja svo aðeins á lífið. Okkur til skelfingar var snuffpartíið farið aftur í gangi þótt eitthvað vantaði upp á eljusemi gærkvöldsins. Jæja, það getur verið erfitt að hafa það gaman en þetta fólk tilheyrði klárlega einhverjum menningarafkima. Við kíktum út í smá tjútt en allt lokaði á slaginu 2 svo við heim í kreisinessið og að sofa.

sjammón!

Næsti dagur var meiri landkönnun auk þess sem við tókum dágóðan skurk í ritstörfum. Áður en við vissum af höfðu þrjár hvítvín dottið í okkur og við orðnir rallhálfir. Við reyndum því bara að gera það besta úr stöðunni og eftir að hafa borðað súrinamskan mat með meira hvítvíni gerðum við alvöru atlögu að skemmtanalífi Curaco með afbragðs árangri. Klukkan hálf fimm skriðum við inn á Hótelið okkar, sem við gælunefndum Hostel 3, og steinrotuðumst. Dagurinn eftir var okkur nokkuð þungbær af eðlilegum orsökum en við notuðum daginn í að skoða hvað væri næst á dagskrá. Okkur til hryllings kom í ljós að flugmöguleikar voru takmarkaðir og bara dýrar lausnir í boði. Við ákváðum að næsta múf væri að fljúga með FlæDæ til Panama og taka smá borgarchill þar. Hinsvegar gekk illa að bóka farið þar sem vefurinn hjá FlæDæ var bilaður, krassaði í sífellu. Næsta flug var eftir 3 daga svo við ákváðum að ekkert væri annað að gera en að chilla hér um stund og reyna þá að njóta lífsins á meðan. Við pöntuðum okkur því bara aðeins flottara hótel og settum okkur í island life gírinn. Jepp, að chilla eins og múrmeldýr í valíumóverdósi á huggulegri strönd var málið. Við settum strax í fyrsta gír en það virtist líka vera þemað á Curacao þennan daginn. Það var sunnudagur og hann er tekinn sem háheilagt letikast hérna. Ekkert var opið nema einn hollenskur pöbb og sjávaréttakjallarinn syðri. Við sátum og drukkum hvítvín og horfðum á skipin frameftir kvöldi meðan við ræddum hvað Curacao væri miklu betur heppnað pleis en Surtsey. Segðu svo að ekkert gott komi úr þrælasölu.

Skipamynd

Næsti dagur hófst á flutningum. Við höfðum bókað stórglæsilega resortu sem var byggð gjörsamlega ofaná gamla hafnarvirki borgarinnar. Götumynd smötumynd. Enginn kreisí Ólafur Eff hér og þetta var mjög smekklegt. Við kvöddum Hostel 3 með engum söknuði og röltum okkur með töskurnar yfir göngubrúnna á skipaskurðinum í steikjandi morgunsólinni og beint í 5 stjörnu lúxusfaðmlag Renissance resort. Þetta var hreinlega æði. Loftkælingin svívirkaði, enginn að drepa eða limlesta neinn og gjörsamlega geðveikt flott gerviströnd til að liggja í leti eins og Freyja Dís Númadóttir . Allt var bara osom og við létum mænukylfuna um stjórnina meðan við bökuðumst eins og pylsur á select bensínstöð. Þegar framheilinn rak upp ofþurrkunarvein var honum svarað með deyfandi pina colada en annars var bara ekki hlustað á frekjuna í honum. Góður dagur en tíðindalítill.

Tjillreiturinn

Við sváfum vel og lengi. Sennilega sefur maður betur þegar maður hefur ekki áhyggjur af ofbeldiskynlífssársaukaveinum í sínu nánasta nágrenni. Við fengum okkur morgunmat við laugina og héldum áfram uppteknum hætti við að gera ekkert af viti. Við urðum þó frá að hverfa eftir nokkra tíma þar sem augljóst var að okkar hvítu gærur meikuðu ekki meira. Jæja, stjórnin aftur til framheila og eftir stutta bónun var splæst í hvítvín og upphófst dálítið sull. Klukkan þrjú um nóttina sátum við enn við menningarstörf á pínulitlum skrítnum bar með norskum homma og nokkrum innfæddum. Umræðurnar snérust um skandínavíska lífsýn og hennar talsmaður var homma nossarinn og einhver flugþjónn sem var vinur hans. Við og tveir innfæddir vorum hinsvegar gjörsamlega á móti og töluðum máli Kambódíu af krafti. Innfæddu voru samt eiginlega bara á móti öllu ríku svo þeir fylgdu okkur að máli af litlum skilningi. Þetta voru þó allt mjög hressar umræður og mikið hlegið. Við ákváðum að kalla þetta kvöld þegar norski homminn og flugþjónninn fóru eitthvað að innsigla sitt bandalag af innileika.

Island life

Síðasti dagurinn í Curacao var meira af hinu sama. Við chilluðum við ofurlaugina með wifigræjur. Net, sólbað og trópískir kokteilar. Þetta er sennilega hálf ánetjandi stöff. Heilinn bara hættir að gera neitt flókið og fer í eitthvað svona screen saver mode. Jæja, eitraðir af afslappelsi og í einhverju letimóki rann upp fyrir okkur að svona liði sennilega mussunni alltaf. Ekkert að hugsa bara speisa og liggja eins og hasssósaður rostungur við vök. Fokk, við rifum okkur upp og reyndum að tala um peninga, bankahrun og íslensk stjórnmál til að fá kvíðatengt adrenalín til að svæla mussumókið af okkur. Með smá romm í kók boozti tókst ætlunarverkið en óþægilegt var það. Við vorum sammála að þarna hefði hurð skollið nærri hælum. Mussan er afrakstur hugsunarleysis og leti eins og fíkniefnaneytendur eru afrakstur þessa að sprauta í skrokkinn eitri til að fokka upp hausnum. Úff, við gengum hálf taugaveiklaðir um bæinn í leit að leið til að ná aftur fullri meðvitund. Við ákváðum að skella okkur á safn til að örva heilastarfsemina en Curacao skartar voðalega fínu þrælasafni svo við þangað. Klukkutíma síðar stóðum við aftur úti í steikjandi hitanum algjörlega agndofa eftir þetta ruglaða safn. Við höfðum upphaflega haldið að þetta væri bara svona smá show til að espa upp hvíta sektarkennd en nei hér var eitthvað allt annað uppi á teningnum. Þetta var svona afro-centrism safn þar sem því var blákalt haldið fram að helstu menningarþjóðir mannkynssögunar hefðu verið bleksvartar. Persar voru svartir, egyptar voru svartir og meira að segja gyðingar voru víst svartir. Ekki bara það heldur var allskonar þvælu haldið fram um afrísk stórveldi sögunnar og þann óskaplega menningararf sem þau áttu að hafa gefið af sér en hvíti maðurinn (sem virðist hafa haft það eitt að leiðarljósi að klekkja á þeim svarta með allskonar bellibrögðum) stal og þóttist sjálfur hafa fundið upp. Hrottafengnir, undirförlir hugverkaþjófar sem sagt þessir hvítu. Þrælahluti safnsins var þó áhugaverður og ljóst að farið var harla illa með þessi grey og sennilega oft af óþörfu. Óli heimtaði að fá að blása út um sögufölsunina og úr varð að taka hvítvínspitstopp við skipaskurðinn og ræða þessa mögnuðu sögufölsun sem þarna var borin á torg. Við ákváðum þó að vera ekki mjög lengi úti þar sem framundan var ferðadagur. Eftir þetta megachill í Curacao þurfum við að koma okkur í aðeins meira action. Við ætlum því strax á morgun í gullnafla fyrrum spænsku nýlenda þar sem fjármálaóreiða og ómussulegt mentalítet hefur blómstrað í 600 ár. Ef það er einhver staður fyrir tvo leitandi sjóræningja þá er það skýjakljúfaborgin Panama. Vamos !!!!

Dancing queen only seventeen?

Þrælgrannur

Dagurinn hafði farið allur í ferðavesen. Fyrst fundum við ekki innritunarborðið hjá pínulitla skrýtna flugfélaginu sem við ætluðum að ferðast með og svo var flugvöllurinn fáránlega ruglingslegur að það hefði mátt halda að órólegadeildin í VG héldi þarna um stjórnartaumana. Eftir stutt símtal í höfðustöðvar Insel Air í Curacao til að spyrja af hverju flugvélin væri á engum brottfararlistum og hvað við ættum að gera sátum við í miðri kaosinni með æðruleysi Bubba Morteins á AA fundi og biðum þess sem verða vildi. Tveim tímum á eftir áætlun mætti draugavélin og án allra tilkynninga var hliðið opnað og við og nokkrar hræður fórum um borð í þessa svo ansi lifuðu “flugvél”. Svoldið eins og í twighlight zone en við urðum bara að taka sjensinn á að enda sem farþegar í draugavélinni einhverstaðar í bermúdaþríhyrningnum. Jæja, tveggja tíma meira æðruleysi í brakandi flakinu og stuttu síðar flugvallarlengdingarstúss, útlendingaeftirlit, hið hefðbundna prútt og leigubílarán en að lokum stóðum við, þreyttari en Icesave umræðan, í lobbíinu á risaresortunni okkar. En nei, meira vesen vegna þess að visakortinu hans Óla hafði verið hafnað af óljósum orsökum. Allt tók eilífð og þjónustuviðmótið var allt hið austantjaldlegasta eftir svona líter af heimskulegum eyðublöðum og sektarhótunum lauk hótelruglinnu eins og allri illsku. Stuttu síðar, eftir sirka 15 tíma ferðalagsheildarupplifun, stóðum við í herberginu okkar. Við dæstum eins og Yoda eftir stífa máttaræfingu, köstuðum töskunum og óðum út í myrkrið að kanna St.Maarten.

Við sátum á sjóræningabar með bjór í hönd að borða sjóræningjapitsu meðan mikið bál brann fyrir neðan barinn á ströndinni. Allar aðstæður virtust hinar ákjósanlegustu en fyrsti hálftíminn hafði verið strembinn þar sem hér voru engar gangstéttir, engin götulýsing og kópvogskt byggingarskipulag. Við höfum því fljótlega ákveðið að taka varnarsinnaða afstöðu og kanna pleisið betur á morgun.

Circle of life

Við vöknuðum fresh fresh og með morgungleði Ómars Ragnarsonar rukum við út að kanna sjóræningjaeyjuna St.Maarten í björtu. Það reyndist ekki ferð til fjár. Eyjan er vanþróaðri en indónesíska chilliskerið Lombok og líður fyrir allt það sem heitt loftslag, metnaðarleysi spilltra stjórnmálamanna og árhundruð af stríði og glæpum getur skeytt saman. Hvergi eru neinar gangstéttar, hvergi eru leigubílar, hvergi er gsm samband og allstaðar er sama “fokkjú og gemmer dollah” viðhorf innfæddra. Við höfðum gengið ótal kílómetra gegnum þessar menningartorfærur án þess að finna eitt mildandi atriðið fyrir óhjákvæmilega falleinkun þessarar guðsvoluðu eyju. Hún er vissulega falleg út frá einhverjum svona ósnertum náttúruperluviðmiðum mussunnar en það er bara útaf því að þetta lið hefur bara ekki gert rassgat nema að stara útí loftið eins og hasssósaður mussudjöfull í 600 ár. Ef það eitthvað magnað fyrsta heims afrek að skilgreina sæmilega hvar fótgangandi eiga að vera og hvar þeir sem æða um í ölvímu vopnaðir bíl eiga að vera ? Við vorum lítið hrifnir en létum vaða eftir kvöldmat í smá pool og hófum svo örvæntingafulla leit að einhverju smá stuði. Það gekk illa og víða var dýrt að drekka og við vorum næstum einu útlendingarnir á svæðinu og innfæddir vildu lítið við okkur tala. Við enduðum á einhverjum harla óspennandi resortuskemmtistað sem var risastór og erfiður. Við urðum viðskila og í gsm leysinu gafst Óli upp á að leita að Balda og ákvað að fara heim. Engir leigubílar fáanlegir mannstu svo það var ekki annað en að rölta heim með fílusvip. Óli gekk því bara alleinn út í myrkrið …

Surtsey Sur um nótt (syngist við lagið Stand með REM)

Óli gekk út af bar
á heimleið
spáir í hvar Balder
af hverju hann aldrei skilaði sér
nú er Óli í skuggasundi
leiðin er greið
pælir hvort hann rati heim
á surtsey syðri um nótt

Óli sat í svörtum bíl
löggubíl
pirraður á lífinu
en ekkert að gera við því
Afstaðin var yfirheyrsla,
öllum skítsama
rændur á surtsey syðri
var Baldi kannski rændur líka

Óli var hundfúll morguninn eftir. Sjóræningi rændur af landræningjum. Vissulega hefði þetta geta farið ansi mikið verr en Óla fannst talsvert að sínum faglega heiðri vegið og var mjög spældur yfir símanum. Samskiptin við lögguna höfðu heldur ekki verið upplífgandi og að keyra um ólýstar göturnar í svartniðarmyrkri, í svörtum bíl með einhverjum fílupoka að leita að tveim svörtum gaurum hafði verið kaldhæðnislegt í besta falli. Baldi gerði sitt besta til að létta andrúmsloftið og ákveðið var að fara og borða indverskan mat sem var ljómandi og fínt að vera innanum lífsglaða indverja. Óli býr við þá bölvun og blessun að vera veðurguð svo eðlilega varð úr trópískur stormur svo við enduðum á því að hlaupa heim gegnum úrhelli og eldingar. Já, ella ella ei og þetta fæst við ræna veðurguð.

El Presidente

Óveðrið hélt áfram daginn eftir svo það var ekki gott að gera neitt af viti. Við horfðum á discovery marathon af deadliest warrior þar sem tækninni var beitt til að fá úr því skorið hvaða hermenn væru mest badass en annars var þetta ekki viðburðamikill dagurinn. Við reyndum að nýta okkur resortustöffið en það endaði bara í meiri stormi og take out pizzum. Frekar glataður dagur en við græjuðum að minnsta brottför héðan. Við vorum sammála að þetta væri ansi vondur staður. Eftir nokkrar umræður vorum við sammála að þetta væri svona heimaey suðurhafa. Sker með megalómaníu þar sem innfæddir hafa óbeit á öllu aðkomufólki og sennilega eru stjórnmálamennirnir líka spilltir drullusokkar hér. Við skírðum eynna surtsey syðri enda eins og henni hafi verið prumpað út úr rassgatinu á sjálfum andskotanum úr neðra meðan jákvæðari máttarvöld voru ekki að fylgjast með. Í orði til á þetta að vera hollensk nýlenda en enginn innfæddur lítur út fyrir að vera hollenskari en Kunta Kinte og enginn talar nema barnslegt hrabl í hinu Hollenska ægifagra tjáningarformi sem Óli tamdi sér á sínum tíma.

Rommsmakk í Bónus

Við vöknuðum hressir eftir aðstæðum og með óbilgjarnri forðherðingu á við kvikmyndaferil Steven Seagal fórum við út að skoða Surtsey betur. Úr var alveg tryllingslegur göngutúr, engar skynsamlegar samgöngur mannstu. Við gengum ekki minna en 15 km í steikjandi karabísku sólinn meðan hvítt skinn okkar brann eins og beikonbiti steiktur í ódýru smjörlíki. Við stóðum rauðari en Sitting Bull á viskýfylleríi á einhverju sandrifi algjörlega ráðþrota. Við höfðum labbað gegnum hvert gettóið á fætur öðru meðan innfæddir litu okkur hornauga eða reyndu að selja okkur dóp. Við afrekuðum samt markmið okkar sem var að ganga yfir í franska hlutann á Surtsey og sjá hvort það væri betra. Það var sem sagt síst betra. Við enduðum á að fara í einhverja resortu og með tárvotum augum betla út leigubílagreiða og láta ræna okkur enn eina ferðina til að komast heim. Enginn mælir bara svindl og leiðindi. Jæja, við vorum hálf eftir okkur eftir 5 tíma labb og slatta sólbrunnir en það var amk ekki stormur svo við fórum aðeins í laugina og svo fór Óli í fyrstu sturtu ferðarinnar og burstaði tennnurnar þrátt fyrir að slíkt væri ekki mjög sjórán. Bara meiri alvöru síðar, við erum rétt að byrja. Við átum meiri indverskan hjá stórvinum okkar á Shiz Shaki. Frábært gröbb og á hálfvirði miðað við resortushittið. Já og Jai Hó á þá.

Ce la fucking Vie

Við vöknuðum hressari en íþróttaálfurinn á ecstacy. Jess, síðasti dagurinn á Surtsey syðri. Við höfðum valið að taka stefnuna í átt að meginlandinu í suðri. Þetta hefur svo sem verið harla áhugavert en í raun er Surtsey syðri bara svona failed state útgáfa af Kanaríeyjum svo við getum gert betur en þetta. Við stóðum á hálfgegguðum flugvellinum og horfðum merkilega nokk yfir ferðamannastrendurnar sem umlykja hann. Kannski var stuð að vera sjóræningi hér í gammló en núna er þetta bara eins og Eyjar. Kannski svakalegt stuð einu sinni á ári ef maður er nógu sósaður til að taka ekki vel eftir aðstæðum en fyrir tvo realista sjóræningja vantar alveg svakalega upp á sjálfsblekkingarfaktorinn til að kalla svona paradís. Kannski erum við bara ekki nógu miklir Eyjamenn til að kyssa rass og kalla það konfekt.

I´m still Blammo from the block!

Hell yeah ! Allt gekk svo vel. Við sátum sigri hrósandi á Kennedy flugvelli. Delta flugfélagið hafði ferjað okkur yfir atlandshafið með stanslausri fóðrun og vinnudeilulaust meðan íslenskir flugmenn heimtuðu hástöfum meiri dollah. Já eigið það við helvítis mussurnar, hahahaha ! Við vorum í skýjunum eftir að hafa skilið mussumengað íslandið eftir í óvistvænu olíureykskýi. Frjálsir eins og Árni Johnsen og ekkert framundan annað en sól og sjórán. Við skáluðum í bjór og plottuðum mussulaust líferni í heiðbláum suðurhöfum fjarri lopapeysuhyskinu. Jömmí. Auðvitað var þetta of gott til að vera satt og eins og beint útúr my name is earl kanavellunni skall karma á okkur í sjálfumgleðinni. Eftir kilómetra af rauðu límbandi og 5 klukkutíma seinkun sátum við meðvitundarlitlir en glottandi á leið til San Juan.

American airlines hafi fokkað okkur þannig að Eyjafallajökull og hans fyrri verk virkuðu eins og léttvægt tiltal. Allt var í rugli. Þeir skiptu 3svar um vél og svo kom í ljós að töskurnar höfðu verið settar einhverstaðar á glámbekk. Við vorum pínu gáttaðir fyrst en svo rifjaðist upp fyrir okkur að fjármálafellibylurinn Hannes Smárason hafði jú lagt sína eitruðu krummlu á það félag og þannig gert það óheilagt og skítugt. Afturgöngulegt staffið var líka með þjónustuvitund á við Todenkopf sveitirnar í Treblinka og sáu ástæðu til þess að vara okkur við við því að dónaskapur við fluffurnar myndi enda í 250.000$ sekt. Já kleppur er víða en hann virðist þó oftast hafa einhver íslensk tengsl. Eftir að við höfðum slitið tengslin við íslenskt eitruð flugfélög gekk allt aftur eins og í sögu. Við rotuðumst fljótlega eftir að á hótelið var komið, enda búnir að vaka í 27 tíma og svifum inn í draumalandið þar sem Hannes Smárason gekk plankann við trylltan fögnuð áhafnarinnar. Arrrr !

Villtur í virki

Við vöknuðum fresh, fresh því við nenntum ekki að sofa. Eldhress sólrík sjóræningjaborg lá galopin fyrir landkönnun. Við nenntum ekki einu sinni að bursta tennurnar enda er það alkunna að sjóræningjar eru illa tenntir og líf okkar í 1sta heiminum hefur valdið því að við erum ennþá með hvítar og asnalegar tennur. Ekkert aftur í bað í bráð heldur. Ákefð okkar virtist koma frekar flatt upp á San Juan þar sem eina fólkið á ferli voru krakkfíklar af rísa í morgunfráhvörfunum sínum og löggurnar sem áttu að passa að hinir fyrrnefndu væru ekki fyrir landkönnuðum og öðrum gestkomandi. Ansi mikið af löggum satt að segja, vantaði bara einhverjar mussur að berja í pott til að svona almennilega réttlæta þennan fjölda. Við gengum gömlu borg San Juan fram og til baka klukkutímum saman og þaulskoðuðum allt. Þetta var ekki svo stórt satt að segja. Auðvitað er risapleis fyrir utan gömlu borgarmúrana en það er ekki fyrir tilvonandi sjóræningja. Áhugavert er að að þjóðin er alveg hrikalega spikuð. Bara allir feitir, líka krakkfíklarnir en alvarleg og þrálát krakkfíkn er eittthvað pottþéttasta megrunarráð í heimi allstaðar annarsstaðar. Það er bara eitthvað þarna. Humm, tja. Kannski að Egill Helga ætti að kíkja hingað svona til að gefa Grikkjum smá breik og til að leggja aðeins til við selanýlendulúkkið. Feitir en vinalegir. Þetta er ljómandi lið og þó svona fat camp lið sé sennilega vonlaust í sjóræningjakrú þá líkaði okkur bara fínt við þá. Við fengum okkur smá rommsopa eftir kvöldmat og skoðuðum menninguna. Úr varð hin besta skemmtun og eftir mikið barhopp og spænska rapptónleika höfum við eigast innfædda hipstera vini sem fylltu inn í eyðurnar varðandi sögu borgar og þjóðar. San Juan var eiginlega varðstöð spánverja í 600 ár. Á öllum þeim tíma var ráðist á þá 4 sinnum svo mikið til var bara ekkert að gera annað en að rækta með sér ofsóknarbrjálæði og líklegast stelast í kökuskápinn. Svo eru þeir núna með einhverjar sjálfstæðistakta en líklegast eru þeir svo háðir krummlunni að allt slíkt er vonlaust. Hipsterarnir bulluðu amk mikið gegn krummlunni og voru ansi borubrattir. Við fórum harla seint að sofa en upphlaðnir af fróðleik um þessa krummluðu þjóð.

Actually…

Hipsteraspjall

Næsti dagur var eiginlega bara meira af því sama. Við höfðum skoðað einn kastala daginn áður og skoðuðum nú annann. Séð einn séð þá alla, humm. Allt virtist stefna í óáhugavert bæjarrölt þegar á vegi okkar varð lífsreynd dúfa sem tók lagið….

Meðaumkun með Plató
Syngist við lagið Sympathy for the Devil

Hæ strákar gleður mig að hittikkur,
ég er rommbleyttur lífsreyndur fugl,
ég hef alla fjöruna sopið og skitið í höfin sjö,
smíðaði spáni nýjan heim,
Kurr kurr

Ég sat á öxlinni á Cristóbal þegar hann átti sitt aðal geim,
og ég dreif mig til og sótti grein þegar Cristó var á leiðinni heim,
Kurr kurr

Ég heiti Plató!
Áttu brauðmola
Kurr kurr
Helst hafðann rommbleyttan fimmkorna
Kurr kurr

Ég datt í rommtunnu
En hinir foru gullhlaðnir heim
drap svartskegg í ölvímu
fjaðrafok back in the day,
Ég var brynjaður,
og aðlaður fugl,
þegar ræningjar réðu,
og gullið flaut,

ég heiti Plató !
áttu brauðmola, olé!
Ah, hafðann helst rommbleyttan fimmkorna, oh yeah

ég tók þátt svo að evrópskur aðall fengi drátt
meðan gullið flaut í öfuga átt
Ég kurraði hátt,
hver kálaði paradís,
var það kannski Cristó og ég,

Já ég er lífsreynd dúfa og þreytt
Eineygð og dálítid reitt,
chilla núna í ríkuhöfn
áður ég kveð þennan heim

já ég heiti Plató !
áttu brauðmola, hey !
Ah, hafðann helst rommbleyttan fimmkorna, oh yeah get down

Eftir kynni okkar við Peg leg Plató var ekkert annað að gera en að fá sér rommsopa og melta fenginn fróðleik. Við hlömmuðum okkur inn á sjóræningjalegasta barinn og úr varð svo mikil gleði að Óli ákvað að kalla það ömmu sína og baðst lausnar. Það mun taka tíma að verða stálhertur sjóræningi og bakgrunnur í opinberu starfi hjálpar þar lítið. Kvöldið tók því enda ósjóræningjalega snemma en Óli lofaði bót og betrun og passaði sig á að bursta ekki tennurnar. Við svifum inn í draumalandið þar sem við í bandalagi við Peg Leg Plató reittum og grilluðum friðardúfu Mamma Fatima style.

Do you pool?

Óli bar sig ákaflega illa daginn eftir. Hann sagðist vanur betra rommi en þetta og að upplifunin við að sjá syngjandi dúfu hefði slegið hann út af laginu. Það væri því ekkert annað að gera en að fara í eitthvað aðeins meira alvöru sjóræningjalíf. Heppilega var þegar búið að undirbúa slíka breytingu og við búnir að kaupa far með einhverju lítt þekktu en örugglega Íslendingahreinu flugfélagi til lítillar hollenskrar og franskrar sjóræningjaeyju þar sem óhætt er að fullyrða að Steini J ofurmussa myndi ekki þola við stundinni lengur innan um endlaust ódýrt romm, algjört lopapeysuóþol innfæddra og skattahatur þannig að Grikkir virkar sem Georg Bjarnfreðarson mitt á meðaltali í sænskri sósjalistakommúnu. Þangað strax í dag – Jai hó!

Jörðin hefur rúllað sinn venjulega hring og ár er liðið frá því að við skildum við ferðlangahetjur okkar þar sem þeir voru á heimleið. Það er skemmst frá því að segja að sólarrúnturinn hefur verið hetjum okkar ákaflega þungbær enda hefur heimskautaskerinu verið stjórnað harðri hendi af hræðilegri mussuklíku. Þetta viðurstyggilega kommisaragengi hefur djöflast í því öllum stundum að gera beinfrosið basaltskerið enn ömurlega að húka á með því að banna og/eða torvelda allt sem einhverja gleði getur veitt eyjaskeggjum. Fyrir framtaksama ferðalanga með útþrá er staðan hreinlega orðin óbærileg. Mussuklíkan virðist galdra fram hvern mussuógjörninginn á fætur öðrum og þrællundaðir skararnir moka möglulaust peningunum sínum undir kommaþvælubálið og kynda enn frekar undir trjáknúsandi-feminista-sovét stemninguna. En svona getur ógnvænleg illska sprottið úr lýðræðinu, þriðja ríkið, franska byltingin og núna þetta. Þetta er þó sennilega eitt það versta kúk-í-buxurnar sem lýðræði sem stjórnarfar hefur gert. Meira að segja svínin í Animal farm virka yfirveguð og virðuleg á við öldungaráðið í Utópíu Plato í samanburði við mussukommaklíkuna. En það eru ekki allir eyjaskeggjar sem þræla eins og heróínháðir múlasnar fyrir kommaklíkuna. Nei, það bærist ennþá frelsisþrá í brjósti einstaka mussukvalins skattaþrælsins. Það eru enn til menn sem telja að þeir eigi sig sjálfir og megi fá sér drykk, sígó og fara í ljós ef þeir vilja og það án mussuvottorðs. Menn sem eru óhræddir við gott veður, útlendinga og erlendan mat. Menn sem ætla ekki að láta bjóða sér þetta lengur heldur freista gæfunnar og rúlla teningunum einu sinni enn. Jai hó !

En hvert geta svona menn farið? Það er auðvitað bara einn vitrænn áfangastaður fyrir hugrakka ferðalanga á flótta undan sovétmussuofríki. Hvar er geta menn mætt með hnefafylli af dollah, góðan vilja og hugrekkið að vopni og látið til sín taka ? Hvar er vagga hinnar kapitalísku framtaksemi þar sem menn gátu mætt eins og í óvissuferð; með sundföt og góða skapið og endað uppi stórauðugir af eigin dugnaði? Hvar héngu allir mestu töffarar 17.aldarinnar í ógeðslega góðu veðri, drukku romm í suðrænni sveiflu og ef einhver var með trjáknúsmussuvæl þá var sko var viðkomandi bara notaður í hákarlafóður? Hvar gátu rommþambandi sjóræningjar verið rommþambandi sjóræningar og talandi sjóræningapáfagaukar verið talandi sjóræningarpáfagaukar? Jú auðvitað í karabíahafinu! Í þessu stórfengilega skapalóni vestrænnar framtaksemi mun gæfunnar freistað – fjarri ómennskum mussukommisörum og fasísku þrælapíski þeirra. Arr ! Jó hó jó hó a pirates life for me !

Múslimarnir eiga ennþá sinn tvíturn

Við urðum fyrir talsverðum vonbrigðum þegar við stigum út úr flugvélinni og stóðum á heimavelli og aðalhreiðri vina okkar í Air Asia.  Við höfðum svo sem barið þennan heimavöll þeirra augum áður en væri maður ekki alltaf jafn hissa ef td Óli grís og sú babýlónska byggju í einhverju breiðhyltsku gettói ?  Við húkkuðum sjúskaðan taxta og við tók hin hefðbundna peningaplokksferð frá flugvelli til siðmenningar.  Það verður þó að segjast að við hefðum alveg eins geta verið að rúlla frá flugvellinum í Orlandó.  Vegakerfið virðist hafa verið keypti í einhverskonar pakkadíl frá Kanaveldi og líkist á engan hátt malbiksskipulagsklessunni í Jakarta.  Þeir eru augljóslega pínu sneddí hér þessir Mallar og hafa klárlega haft vit á því að draga upp veskið til að forðast að Kúala yrði skipulagschernobyl ala Jakarta.  Þar sem við tjúttuðum áfram í leigubíl af ókunnu malasísku bílamerki og störðum hugfangnir á sjóndeildahringinn lýsast upp af glæsilegum úthverfum Kúala birtist okkur skyndilega hinn undarlegi dúalismi Malasískrar tilveru.  Hér virðist allt vera tipp topp en svo er að sama skapi ákaflega mikið bannað – m.a. var skilti í bílnum sem tilgreindi að þarna væri bannað að kyssast.

Einhver ósáttur við fjarkann

 Gone native

Eftir að við höfðum tékkað inn á hótelið, geysimikinn og voldugan turn í nafla Kúala, vorum við hungraðir í mat og menningu eins og Jésú eftir djöflahittinginn í eyðimörkinni forðum.  Það reyndist lítið mál að finna smá tjútt í þessari rammmúslímsku borg og yfir long island ice tea og múslímavænu gröbbi ræddum við hvað þetta væri allt auðvelt og ólíkt steinsteypufrumskóginum sem við vorum að koma úr.  Það var ekki laust við að við værum pínu tortryggnir útí léttleikan.  Af hverju eru þessir mallar svona miklu chillaðri og allt umhverfið notendavænna en hjá indunum í suðri þar sem allt virðist bara vera í ruglinu?  Hér er bara allt í súper gúddi, allir í góðri sátt við Allah og ekkert að kyssast í bílum eða þannig rugl og svo er þetta auðvitað heimili hins stórkostlega Tigah bjórs sem er fyrir bjór það sem Kóraninn er sem bók.  Allt stuð skall í lás á slaginu eitt og við siluðumst heim í turn uppfullir af „of gott til að vera satt“ ofsóknarbrjálæði.  Meðvitundin fjaraði út og í draumalandinu leiddum við herskara bjórmúslima í krossferð til að útrýma villuöli úr búðarhillum vesturins og gera leiða massana í skilning um yfirburði hins eina sanna bjórs.  Já Hann er mikill og Hann drekkur bara Tigah !

 Jú þetta er ansi töff fáni

Morguninn eftir biðum við ekki boðanna og rukum út að skoða Kúala í dagsljósi.  Þetta er alveg megafín borg og eiginlega ekki asísk að sjá – fyrir utan þá augljósu staðreynd að þeir sem þarna búa eru allir asíubúar.  Jepp, Kúala er mikill kokteill svona þjóðflokkalega séð.  Þrír hópar eru stærstir. Mallarnir sjálfir eru svo fáir að þeir fluttu inn helling af Indverjum og Kínverjum enda nóg til af þannig.  Fyrir vikið þurftu mallarnir að vera þolinmóðir og láta vera að höggva hendur og hausa ef einhver missteig sig gagnvart kóraninum.  Niðurstaðan er stórglæsilegt og þægilegt samfélag þar sem allir fá að bralla sitt þó svo mennirnir með bjúgsverðin séu líklega ekki lang undan ef einhver fer yfir strikið.  Við gengum alla miðborgina fram og tilbaka og eftir kvöldmat létum við vaða á indverskan bollywoodþemaðan klúbb sem virkaði ákaflega hress.  Þetta reyndist feilsport og við hrökkluðumst út með snert af menningareitrun.  Indverjarnir fíla ekki neina boðflennur í indverskþemað tjútt og þó þeir henntu okkur svo sem ekki út þá vorum hvítir hrafnar á hrafnaþingi svo áður en að á reyndi létum við þennan menningarafkima lönd og leið og skelltum okkur bara í hefðbundið mallatjútt með Tigah og horfðum á 3ja sætisleikinn í makindum okkar.

Næsti dagur var jafnframt okkar næstsíðasti í þessari ferð.  Það sótti á okkur nokkur kvíði.  Aftur á helvítis heimskautaskerið úr þessari tigahsósuðu trópísku paradís?  Við ákváðum að taka faglega nálgun á daginn og fórum í mjög pró túristainfó og öfluðum gagna.  Með ferðamannakort og allskonar bæklinga óðum við milli ferðamannagildra þar við á endanum fundum Mangó square þeirra Kúalabúa.  Þetta er magnað – það eiga allir sitt mangó square.  Eftir smá tigah og fótboltaupphitnarchill skelltum við okkur á indverskan stað og hökkuðum í okkur malasískt lamb sem samkvæmt samdóma áliti okkar var engu síðra til átu en meint íslensk ofurlömb.  Já, take that Guðni.  Við eyddum ljósaskiptunum á mangó square-inu súpandi tigah (sem er bókstaflega allstaðar fáanlegur) og ritandi atburði líðandi stundar fyrir ferðsögugerð.  Þetta er alveg topp borg og það gengur allt svo ofboðslega vel.  Allir eru vinir, enginn mundar bjúgsverð í ósætti, og þótt það megi ekki kyssast í bíl þá blómstrar ástin við svona frábær skilyrði og um göturnar vappa skælbrosandi mallastrákar í skræpóttum skeitarafötum með búrkaklæddar skvísurnar sínar upp á arminn.  Slæður trufla bara ekkert brall og svo hlýtur að vera kostur að stelpan þarf ekki að spyrja endalaust hvernig hún líti út í hinu eða þessu eða hvort hún virki feit í þessu? Neibb – sniðug svona búrka enda Mummi óskeikull í tískumálum eins og öðru.  Við röltum heim um miðnætti og náðum í smá mallasjónvarp þar sem búrkuklæddar möllur ræddu hvernig best væri að verða champion at work.  Já, einfaldan smekk og metnaðarfullar í starfi langt umfram Sóleyjar vestursins. Jai Hó !

Grubleit

Grub og tigah boozt 

Síðasti dagur ferðarinnar var dagur trega og vantrú.  Við trúðum ekki að okkar hinnsti dagur væri að renna upp.  Við gengum niðurlútir um göturnar og Óli leitaði í sífellu að malasískum fána en án árangurs.  Úrslitaleikur HM var um kvöldið og borgin öll bar þess skýrlega merki.  Allir voru skyndilega orðnir brjálaðir fótboltaaðdáendur og ekki væri ofsögum sagt að í Kúala ríkti fótboltafár.  Við ákvaðum á láta galdra tigah crystal slá á heimfarakvíðann.  Eftir halal-lambadinner og nóaflóð af tigah sátum við og störðum á risavaxið tjald þar sem spánverjar og hollendingar kepptu um hverjir væru bestir í fótbolta.  Þrátt fyrir áköll Óla til Kúaguða um lán og knattlukku fyrir hollendinga varð raunin sú að spánverjar höfðu betur og úr varð heljarinnar fögnuður í svo sem hálftíma eða þar til mennirnir með bjúgsverðin tóku að sýna þessari boltakyntu gleði áhuga en þá datt allt í dúnalogn.  Þeir höfðu litið í hina áttina meðan leikar stóðu sem hæst og tigah-inn flæddi sem frjálsast en núna var víðsýnin búin svo allir heim í háttinn.  Óli var ákaflega ósáttur við lífið og tilveruna og bölvaði kúaguðum Indverjanna í sand og ösku.  Hann hafði beðið eftir öllum kúnstarinnar reglum, í allar höfuðáttirnar og með massa af reykelsum en án árangurs.  Baldi benti Óla á að sennilega hefði hann bara verið að biðja til vitlaus kúaguðs og fyrir vikið gert alvöru fótboltaguðinn enn reiðari og þannig hugsanlega orsakað tapið.  Skipt var um umræðuefni enda orðið aðkallandi að komast heim.  Þótt Kúala sé í alla staði hin fínasta þá er líklegast ekki mjög smart að vera neitt að storka þolinmæði bjúgsverðlinga enda þykir hér td. sjálfsagt að taka eiturlyfjasmyglara af lífi og af og til fýkur hendi eða haus þegar einhver fer yfir strikið í kæruleysi gagnvart boðskap Kóransins.  Það var því bara eitt eftir, að fara heim í turn og láta meðvitundina fjara út og mæta örlögum morgundagsins með ískaldri yfirvegun arabíu Lárensar.

Heiðinginn að undirbúa blót

Fótboltabænir

Við vöknuðum frekar slappir og vankaðir.  Spámannsolían Tigah hafði vissulega smurt miðtaugakerfið vel fyrir fótboltagláp en eftir svona dekur og eftirlátsemi var taugamassinn orðinn alltof góðu vanur og með stæla.  Við vorum því í fyrsta gír meðan við pökkuðum um morguninn og morgunverðurinn var borðaður þegjandi með sólgleraugu til að hylja heiminn frá helstu útstöðvum óstýriláta stjórnkerfisins.  Baldi muldraði í sífellu að hann ætti bara að vera eftir.  Af hverju ætti einhver að fara viljandi frá svona trópískri paradís þar sem hinn eini sanni bjór Spámannsins flæðir úr hverjum krana og menningarmismunarþolinmæði fólksins er langt umfram VG besserwisserfasistana sem eru í bílstjórasætinu á heimskautaskerinu sem stefnan er núna á?  Líklegast var það vegna óþekktar hins fordekraða miðtaugakerfis í sínum tigah fráhvörfum en saltvatn (linka við teardrop ??) byrjaði að leka úr miðtaugakerfisútstöðvunum og útundan dökkum sólgleraugunum hjá báðum ferðalöngunum.  Framundan var ekkert nema svipuganga fleiri þúsund kílómetra á beinfrosið basaltsker á heimskautsbaugi.  Eitt ár í viðbót við helvískar aðstæður, helvískt veðurfar og undir stjórn allra þeirra helvísku VG-Sóleyja sem ein svona eyja getur borið.  Gráturinn breyttist í ekka.  Maður getur svo sem farið í kraftgalla og ljós og reynt að meika það milli ára án verulegs sársauka.  Hitt er annað mál að Sarte hafði líklegast rétt fyrir sér þegar hann sagði að helvíti væri annað fólk – amk þegar þeir eru hræðilegar stjórnsamar mussur.  Örlög næstu mánaðar virtust ráðin en ferðalangarnir sammæltust klökkum rómi um að leita aftur paradísar að ári.  Leigubíll renndi upp að turninum sem markaði upphafið að endalokunum.  Tárvotir en með yfirbragði hinnar sönnu klassísku hetju settust ferðalangarnir inn í grútskítugan leigubílinn og bak við sólgleraugun slokknaði lífsneystinn í augunum – í bili.

 Þin verður saknað þú mikli mjöður :|

Kveðjustund

Bjórklám

Flugvöllurinn í Jakarta var óttarlegt Hong, risastór, flókinn og erfiður.  Mesta vesenið var þó að ná í leigubíl í bæinn en kanadíski vinur okkar Jeff hafði sagt okkur að þannig reisa gæti auðveldlega tekið tvo til þrjá tíma eftir hversu sultaðir umferðaræðahnútar borgarinnar væru þá stundina.  Við gengum beint til verks og eftir talsvert vesen, bið, bögg og hark sátum við í svartri bens-drossíu á fleygiferð í bæinn.  Stundum er bara ekkert annað en að bíta í hið súra miðstéttaepli og fara eins og gullklyfjaði asninn yfir  óyfirstíganlega múra.  Ferðin tók þó ekki nema einn og hálfan tíma en útsýnið úr okkar loftkældu leðursætum var ekki par frýnilegt á leiðinni, endalaus grá steypa, fátækt, sturluð umferð og neonprýddir skýjakljúfar sem stóðu eins og silfurmónólítar uppúr drullusvaðinu.  Við sátum stjarfklofa og störðum út á bilunina fyrir utan okkar skyggðu glugga.  Hvað vorum við komnir út í ?

Við höfðum bókað hótel eftir ráðum Jeff og það reyndist alveg prýðilega fínt.  Allt í kring var tryllt brall en hótelið var eins og lítil borg enda varla gert ráð fyrir að heilvita hvítir ferðamenn stígi þar fæti út á meðan að á dvöl þeirra í Jakarta stendur.  En við, asíuvinir og trúbræður hvers brallandi inda – beint út að skoða borgina sama hvað og enga hótel-fílabeinsturna handa okkur takk !!

Dr Livingstone i presume?

Suður Jakarta reyndist erfiðari og meira krefjandi en Gobi eyðimörkin.  Gangstéttirnar eru ekki hannaðar fyrir fólk heldur til að taka við rigningavatni svo þegar norrænn þurs stígur á brothættar hellurnar vega þær salt og fyrir neðan bíður kakkalakkahlaðið ræsið eftir næstu máltíð.  Við stukkum eins og flóðhestaballerínurnar í Fantasíu milli gangstéttahellna og gegnum umferðarþvögurnar þar til eftir rúman klukkutíma að við fundum Japanskt skemmtihverfi með Kareokie og öðru fálmararugli sem sú þjóð virðist stunda í útlöndum.   Þar tókst okkur að herja út eina samloku til að deila á mjög dularfullum bar en neyðin kennir naktri konu að dansa og það voru komnir 20 klukkutímar frá því við núðluðum okkur síðast í Indlandshafsparadísinni á Lombok.  Eftir klukkutíma í viðbót af ghetto-frogger umferðarhoppi fundum við loksins vestrænan bar með snookah borði sátum þar sem fastast það sem af var kvölds.  Snookah staðan í Asíubikarnum eftir kvöldið var annars 28-29 Óla í vil.  Hnífjafnt en Baldi er hálfspældur yfir gæðum snookahborða hingað til en honum fer best að spila með bognum kjuða á útiborði í frumskóginum.  Yfir snookah og bjór ræddum við hvernig í fjandanum Hollendingum tókst að ráða við indahjarðirnar árhundruðum saman.  Hér í Jakarta eru 20 milljón indar í non-stop bralli og ekki sjáanlegt að einhver sé við stjórnvölinn og þannig hefur það víst verið hér lengi.  Á Lombok voru td. 250 hollendingar sem stjórnuðu með harðri hendi rúmlega 500.000 manna kryddhagkerfi og arðrændu það af gríðarlegri hörku og óbilgirni.  Hvernig má það vera að 250 manns geti kúgað hálfa milljón svona rækilega?  Óli setti fram þá kenningu að indanir hafi tapað því þeir neituðu að ganga í skóm.  Við höfum tekið eftir þvermóðskulegri afstöðu indanna til skófatnaðar en þeir virðast alveg neita að vera í meira skótaui en flipp floppum, sem er lágmarksígildi á skó og létt og fljótlegt að sparka þeim af sér og spranga um sem berfættur brosandi Indi.  Það hefur þá væntanlega verið lítið mál fyrir Hollendingana að buffa berfætta Indana – td. með teiknibólur að vopni.  Baldi benti þá á að á alþingi íslands sætu 63 yfirvaldseintök og af þeim væru 320.000 íslendingar arðrændir og óhamingjusamir þótt þeir ættu allir skó.  Kenning Óla riðaði eins og spilaborg í suðurlandsskjálfta.  Almenn skóeign en hlutfall kúgara og kúgenda enn lægra en á Lombok á 17. öld. Humm,  klárlega kenning sem kallar á meiri sagnfræðirannsóknir með stuðningi Véfréttarinnar.  Við fórum loks heim á hótel seint og síðar meir og eftir að hafa horft stuttlega á Chuck taka í lurginn á einhverjum Hongurunum liðum við inn í draumalandið þar sem við opnuðum Steinar Waage útibú á ströndinni á Lombok.
Þegar við vöknuðum var planið að taka smá sundlaugartjill, Lombok stæl.  Þegar planið var komið í fulla framkvæmd og við stóðum sundklæddir og skælbrosandi í sundlaugarmóttökunni veitti Jakarta okkur enn eitt pungsparkið og lífsneistinn í augunum dofnaði enn frekar.  Í Jakarta fer maður ekki í sólbað heldur mengunarmarineringu.  Yfir borginni virðist hanga mengunarslepjuský svo ekki sé til sólar auk þess sem öndunarfærin heimta stanslaust hreinsun sem er best veitt með að reykja mentólsígarettur milli hóstakasta.   Jæja, þá bara hádegismatur á hótelinu og plotta.  Enginn staður er alvondur er það?  Við leituðum ráða hjá Véfréttinni sem sagði að við ættum að fara á eitthvað torg þar sem væri lífvænlegt og jafnvel gaman.  Við pöntuðum rottu og hálftíma síðar sátum við pikkfastir í umferðarsultu.  Djöfulli er þetta trufluð borg.  Þótt maður myndi dæla Gunnar Birgisson fullan af ofskynjunarlyfjum, snúa honum hundrað hringi á skrifstofustól og svo blasta hann með blikkljósum og abbatónlist yfir borgarskipulagsteikningunum, þá myndi jafnvel kópavogskóngurinn ekki geta skapað skipulagshelvíti á við Jakarta.  Göturnar virðast oftast vera einstefnur og innfæddir virðast eiga það sameiginlega að enginn ratar neitt og sumir sem við spurðum vissu reyndar heldur ekki hvar þeir væru, jafnvel starfsfólk á veitingastöðum gat ekki með staðsett sjálft sig eða veitingastaðinn á korti.  Það er reyndar áhugavert að Indarnir spyrja mann iðulega hvert maður er að fara?  Í okkar tilfelli er sjaldnast skýrt afmarkað markmið með ferðum okkar enda ferðalög þess eðlis að ef maður fer leitandi bara að einhverju einu ákveðnu eru allar líkur á að maður finni það ekki en ef maður leitar bara að einhverju áhugaverðu eru alla líkur á að eitthvað uppfylli þau skilyrði.  Þegar við svo tilkynntum forvitnum indum að enginn sérstakur áfangastaður eða tilgangur væri á ferðalagi okkar urðu þeir yfirleitt eitt stórt spurningamerki í framan.  Jeff hafði haft orð á þessu við okkur og útskýrt fyrirbærið.  Þetta er bara innbyggt í indana.  Ef maður er ekki að fara eitthvað ákveðið þá er maður villtur.  Kannski er þetta svona „flöt jörð” hugsun ?  „Hvert ertu að fara ?” Nei bíddu þú gæti dottið fram af brúninni!  Svo er þetta auðvitað eyjuþjóð og göngutúrar á eyjum dæmdir til að enda í tilgangslausri hringavitleysu ef gengið er nógu lengi.  Já, það er stundum erfitt að átta sig á þessum indum  en ljóst er að þetta er amk stórmál hjá þeim og lærdómurinn er sá að allir hafa alltaf eitthvað plan þó að það virki helvíti klikkað að í þessu vitfirrta 45 snúninga kaosi sem hér virðist ríkja sé pláss fyrir ætlun.  Baldi er reyndar með þá kenningu að indarnir hér á Java væru hreinlega með annað stýrikerfi við hin á þessum hnetti.  Kerfið höndlar brall-mode mjög vel en þegar þeir svo fara að tala við önnur stýrikerfi, td. einstaklingshyggjandi vesturlandabúa, þá koma reglulega upp „unhandled exceptions” þar sem indanum hreinlega vantar kóða til að díla við upplýsingarnar sem á honum dynja.  Stóru augun og gapandi munnurinn þegar inda er tilkynnt að maður eigi sér ekki ákveðinn áfangastað eða bralltilgang eru því í raun blue screen-ið af kerfishruninu sem undir liggur.

Brall (Syngist við Hurt með Nine Inch Nails (eða Johnny Cash ef þú ert mussa))

Mussan er hér líka, kleppur er víða

Eftir tékk-út kom upp áhugavert og nýstárlegt vandamál.  Það lá ekki ljóst fyrir hvað klukkan var.  Allir sem við spurðum gáfu mismundandi svör og meira að segja google stóð á gati og gaf upp tvo mismunandi tíma.  Við vorum frekar ráðþrota.  Það stóð auðvitað tímasetning á flugmiðanum okkar en að öðru leiti virtist engu skipta hvað klukkan var.  Á endanum var ákveðið að miða við úrið hans Óla útfrá tímasetningu fótboltaleikja í HM.  Hér á Bali er nóg að vera bara sólúr, það er jafnvel óverkill því sennilega skiptir mestu hvað það er bjart eða myrkur.  Já mjög tjillað fólk en létt stressandi fyrir tvo asíuunnendur á leiðinni í flug.  En jæja þetta tókst allt ljómandi vel, það má líka gjarnan koma fram fyrir flugáhugamenn að flugvöllurinn í Mataram er prýðilegur.  Frumstæður en alveg laus við allt flækjustig.  Það liðu 10 mínútur frá því sætisljósin slökknuðu þar til við stigum upp í rottuna.  Samt enginn Súvarnabúmí en ljómandi.  Við vorum frekar ánægðir með okkur. Lombok var klárlega allt annað en Bali, það var augljóst strax við lendingu, asnakerrur útum allt og gríðarlegt brall í gangi meðfram þjóðveginum.  Minnti satt að segja dálítið á Kambó, Aahhhh Kambó, sú VG lausa paradís.  Ekki leiðum að líkjast.  Það fór vellíðunarhrollur um okkur það sem við liðum um þjóðveginn í symfóníu af mótorhjólasuði, hófaskellum og bílflautum.

Mangósopi í kókoshnetu

Hótelið okkar reyndist alveg geggjað.  Á stærð við Ísafjörð og með öllum hugsanlegum þægindum sem latur ferðamannarass kann að óska sér.  Þetta er svona aldingarður með litlum húsum, völundarhús af göngustígum, tennisvöllum, veitingastöðum, risa einkaströnd og risa sundlaug.  Best var samt að það eru engir gestir.  Það eina sem var að, var Óla að kenna.  Hann hafði sokkið of djúpt í Indó-mentalítetið og bókað í hótelið í ágúst.  Hann var grænn af skömm fyrir framan hótelstaffið en með alla ásjónu vel smurðrar dollah-eyðsluvélar var okkur tekið fagnandi og almanakslesblindufötlun Óla fyrirgefin með brosi svo glitti í tennurnar.  Mánuður fram og tilbaka skiptir litlu hér við miðbaug, bara eins og klukkan.  En útlendingur með dollah, úllalala!.

Í aldingarðinum

Soltnir eins og svarthol fórum við í rannsóknarleiðangur í bæinn og yfir vænum núðluskammti og bjór ræddum við fyrstu kynni af þessari áhugaverðu eyju.  Það sem strax stakk okkur var það að við erum með nýjan titil hér á Lombok.  Hingað til höfum við ávallt verið ávarpaðir sem Sööh en hér erum við kallaðir Boss, eins og í Cool Hand Luke.  Óli vildi reyndar skrifa þetta á þefnæmni innfæddra sökum þess að við báðir erum lyktandi eins og Hugo Boss segir að lykti vel.  Baldi benti þá á að ef fólk ávarpaði okkur eftir lykt þá væri titillinn frekar “stinky” vegna þess mikla búkfnyks sem er af okkur þessa stundina vegna óþrifnaðar.  Allavega virðist nýja ávarpið allt í góðu og allir skælbrosandi og stanslaust í kringum okkur og við vinsælli en CSI.  Senggigi, þorpið sem við búum í er mikil náttúruparadís og virðist þjást af Field of dreams – Syndrome  ”Build it, and they will come”.  Indarnir hafa vissulega græjað pleisið en svo bara kom engin.  Allt í lagi, fullt af ódýru vinnuafli svo er hér hrúga af veitingastöðum og börum en engar dollah-brennsluvélar til að keyra batteríið áfram.  Sennilega er þetta eins og Benidorm var 1969.  Þetta er þó alveg prýðilega fínt þorp og miklu heilbrigðara á geði en klikkaði nágranninn á Bali.  Við skelltum okkur í snookah og bjór á frábærlega klikkuðum stað (clubmarina.com) þar sem einhver local grúppa tortímdi hverjum slagaranum á fætur öðrum með söng sem minnti helst á breima kött í pappírstætara.  Á leiðinni heim stoppuðum við á nýja uppáhalds veitingastaðnum okkar í öllum heiminum.  Götubásinn hennar Mömmu Fatímu.  Þvílík ofurhamingja sem sá staður er.  Hann er kannski ekki mjög 2007 en Mama-Fatíma, rúmlega fimmtug Inda í slæðugalla rekur hann með röggsemi sem lætur Gordon Ramsey líta út eins og Haffa Haff í Vestfjarðarvíkingnum.  Mama-Fatíma spyr ekki hvað kúnninn vill, hún yfirheyrir.  Þar sem við sátum yfir götukjúkling stjarfir af aðdáun yfir Mömu-Fatímu ræddum við mannauðssóunina hér í Indó.  Mama-Fatíma ætti klárlega að vera aðalritari sameinuðu þjóðanna frekar en þessi lini kóreubúi.  Þá yrði bara heimsfriður.  Við kláruðum matinn okkar, sögðum takk fyrir okkur og spurðum hvort við mættum fara heim?  Mama-Fatíma kinkaði fálega kolli og við búkkuðum okkur pínu og svo heim á hótel í háttinn.

Mama Fatíma

Næsti dagur var mikið chill.  Við kældum okkur aleinir við risastóru laugina okkar, kældum okkur einir í risa aldingarðinum okkar og fengum okkur smá kælandi boozt á hótelstrandbarnum okkar og horfðum á miðbaugssólarlagið saman – nó hómó.  Leti er kannski ekki dyggð en stressleysið hér á Lombok er svo yfirþyrmandi að Snoop Dogg myndi virka víraður eins og Speedy Gonzales í krakkfráhvörfum.  Þetta er sko akkúrat það sem læknirinn pantaði eftir ferðalag síðustu vikna.  Við núðluðum okkur og skelltum okkur svo í nokkuð stífa booztun.  Það má stundum þegar maður er svona svakalega kældur.  Við þræddum helminginn af börunum í bænum og kikkuðum því með eldhressum innfæddum sem þömbuðu melónusafa sem boozt vegna hinnar margumræddu þýðingarvillu í kóraninum.  Óli veðjaði meira að segja við inda um úrslit í vítaspyrnukeppni og hafði af greyinu 3-4 daga laun en samt bara hlátur og stuð.  Topp fólk.  Hápunktur kvöldsins var þegar við sungum Wind of change með Scorpions á ákaflega local kareokibar við mikla kátínu innfæddra sem klöppuðu óspart fyrir þessari túlkun okkar á sovétvinaballöðunni góðu.  Þegar kariokiebúllan lokaði ákváðum við að skella okkur í smá götumat hjá Mömmu Fatímu.  Básinn var stútfullur en Mamma Fatíma þekkti okkur frá því í gær og henti út einhverjum óþekktaranga til að koma hvítingjunum að. Við spurðum hvað væri í matinn og fengum götugrillaða dúfu.  Frábært og Baldi fór mikinn í samanburði á mömmu Fatímu og súpu-nasistanum úr Seinfeld þáttunum.  Mikið svakalegur kvennskörunugur er þetta og af hverju er hún ekki að stjórna BP núna ?  Það má alveg koma fram að dúfan var dálítið ógnvænleg komin á borðið en þeir skáru amk hausinn af. Mamma Fatíma fullvissaði okkur um að þetta væri góð innlend indadúfa en ekkert dúfudrasl eins og enskar dúfur eru samkvæmt henni.  Hún gaf okkur meira að segja skammt af sambalsósunni sinni sem er eins og að setja hundóðan sporðdreka upp í sig.  Við kvöddum mömmu Fatímu með virtum og uppskárum bros sem sennilegra sjaldgæfara en pólskipti á básnum hennar mömmu Fatímu.  Við liðum inn í draumalandið þar sem mamma Fatíma rúllaði yfir Svarthöfða í töffaraskap. Já, hún er
mikil !

Mamma Fatíma (syngist við My mama said með Lenny Kravitz)

Fatíma vill,
engar leyfar á disk,
Fatíma selur,
dúfur og fisk,
Fatíma veit,
hvað þig dreymir og þú villt,
Fatíma sér,
það sem hulið er þér,
Mamma Fatíma, Mamma Fatíma, Mamma Fatíma

ég sagði Mamma Fatíma

Gone native

Næsti dagur var tekinn í enn frekara chill.  Þetta hótel er hreint stórkostlegt til chillunar.  Risastór aldingarður, eins og áður segir, og best er að það er eiginlega alveg mannlaust.  Engin gargandi börn við laugina heldur bara þögn, súpergott veður og meira að segja wifi við laugina.  Þarna bökuðum við okkur eins og jólagæsir og vökvuðum okkur eftir þörfum.  Þegar tók að kvölda fórum við á local internetbúllu og börðumst við tæknina til að segja heimasætunum frekar frá okkar ferðalögum.  Mikið erfitt og ljóst að þeir eru frekar aftarlega í UT málum hér á Lombok.  En hey, þeir kunna margt annað eins og að föndra öskubakka og skran.  Þetta var tveggja tíma frústrasjón á trabanttölvum sem voru með minna minni en símarnir okkar, sýktar eins og skólpræsisrottur og verst var að rafmagnið fór reglulega af og þá var bara sígópása meðan kveikt var á díselrafalinum.  En þessi búlla var sú eina á svæðinu sem átti prentara þó að þeir hafi sennilega kreist kolkrabba til að redda sér bleki sem var grunsamlega dökkgrænt.  Eftir þessa þolraun var stefnan tekin á Cafe Marina til að núðla okkur og horfa á leikinn. Eftir að holland hafið unnið og Óli var ör eins og ofvirkt barn í sælgætisdeildinni í Hagkaup, settist gaur hjá okkur og spurði hvort hann mætti vera memm.  Okkar maður heitir Jeff Olsen og er uppgjafa leikari frá Kanada sem flutti til Jakarta fyrir 10 árum og gerðist kennari.  Hann hafði tekið eftir barnslegri gleði Óla og ályktað að við værum Hollendingar sem ynnu hér í Lombok og langaði að kikka því með útlendingum. Við vorum mjög ánægðir með að hitta einhvern sem kynni á Jakarta en einróma samþykki virðist vera fyrir því í öllum ferðaheimildum að sú borg sé hreint helvíti.  Jeff reyndist stórfínn gaur og við sátum með honum og nokkrum spilafíkla indum yfir seinni leiknum og kjöftuðum til klukkan 5 um morguninn þegar leikurinn kláraðist loksins. Við kvöddum Jeff sem hoppaði á mótorhjól og brunaði burt en við ákváðum að fá okkur næturverð hjá mömmu Fatímu sem tók okkur opnum örmum og eldaði ayam (kjúkkling) og bebek (önd) fyrir okkur.  Klukkan var ansi margt og bara við og nokkrir leigubílstjórar á básnum svo mamma Fatíma gaf sér tíma til að spjalla aðeins við okkur.  Við hrósuðum staðnum í hástert og mamma Fatíma kinkaði kolli með velþóknun.  Við vorum kvaddir með handabandi og hefðum ekki geta orðið stoltari þótt Óli grís hefði gefið okkur poka af fálkaorðum í kaupbæti.  VIð röltum heim í aldingarðinn og það slokknaði á okkur eins og rafmagnslausri tölvu.

Óli vingast við Kómódódreka

Við sváfum aðeins yfir okkur næsta dag en náðum smá hótelchilli. Við sundlaugina ákváðum við að það væri gaman að prófa að veiða hérna í Indlandshafi.  Við fórum því á stúfana í bæjarferð og eftir að díla við ótal skrítna brallara áttum við ferð daginn eftir.  Spennandi að veiða hérna á Lombok.  Allt morar í lífi á landi og sjórinn er örugglega fullur af furðuskepnum.  Þetta brall tók talsverðan tíma, eins og reyndar allt virðist gera hér, svo við vorum orðnir frekar hungraðir þegar ferðaskrifstofubrallinu lauk.  Við fórum því á flottasta veitingastað bæjarins, the square, sem er gríðarlega dos mille sjette tekk og stálhöll sæmandi hvaða bankaræfli sem er.  Þetta var klárlega besta máltíð ferðarinnar.  Við sátum sálir og sáttir eins og Dali Lama á ecstacy.  Mikið svakalega getur verið gott að borða.  Við vitum ekki alveg hvað við sátum lengi í mókinu en skyndilega var ró okkar raskað með miklu gargi út af öllum börunum á götunni. Ah, leikurinn byrjaður og strax komið mark.  Þýskaland var að spila við Argentínu. Von Blammo hafði líst yfir haldi-meði með Húnunum og Olinhio hefur haldið með Argentínu síðan hann var 10 ára.  Við vorum meira að segja búnir að veðja einum hrisgrjónahatti á milli okkar á leikinn.  Það var því ekkert annað en að taka á sig rögg og fara á Cafe Marina að glápa.  Við hringdum í Jeff sem var á leiðinni, hoppuðum upp í asnakerru og brunuðum eins og hófar leyfðu.  Þessu mátti ekki missa af.  Eftir leikinn var Óli óhuggandi. Hetjurnar hans höfðu verið teknar í bakaríið og hann hafði tapað 230 kr hrísgrjónahatti.  Óli bar sig ákaflega illa og til að auka á ámátlega ásjónu hans hóstaði hann stanslaust og saug upp í nefið.  Flugvallasígóið okkar hafði klárast í gær og innlent tóbak fór ekki vel í Óla að hans sögn.  Baldi hefur hinsvegar fullyrt að það sé ekkert að þessu tóbaki og finnst líklegra að  Óli hafi þróað ofnæmi fyrir eldfjallaeyjum en á Lombok er að finna næst stærsta eldfjall Indonesiu.  Ef rétt reynist þá er ljóst að Óli er ekki á leiðinni norður á neinn eldfjallabasaltklett í bráð.  Jeff kvaddi eftir leikinn en hann er í einhverju fasteignabralli hér á Lombok og þurfti að funda eitthvað daginn eftir.  VIð kvöddum hann og þökkuðum honum fyrir spjallið og allan Jakarta fróðleikinn.  Jeff hafði mælt með hóteli, börum og veitingastöðum sem sjálfsagt á eftir að vera ómetanlegt í þessari illarómuðu borg.  Við spiluðum snookah um stund og kíktum svo til mömmu Fatímu þótt við værum eiginlega ekkert svangir.  Það er örugglega fullt af fólki sem fer í mat til Obama án þess að vera svangt. Mamma Fatíma tók okkur eins og fjölskyldumeðlimum.  Hún hafði þó ennþá sitt valdsmannslega yfirbragð og næstum þrúgandi persónutöfra en var mjög skapmild í garð okkar útlendinganna.  Hún kynnti okkur fyrir manninum sínum og sagði að strákanir þeirra væru í eldhúsinu.  Við kvöddum hana að lokum og Óli hneigði sig meira að segja fyrir henni.  Indonesia væri sjálfsagt rísandi stórveldi ef þessi kjarnakona væri við stjórnvölinn.  Klúður hjá indunum en sennilega mikið lán fyrir Kína.   Við röltum sprengmettir heim á hótel, fengum okkur eina snúðsígó á veröndinni í aldingarðinum og svo í háttinn.

Mama Fatíma og hennar krú

Burung Dara ala Mama Fatíma!

Eftir morgunmat og smá sundsprett í aldingarðinum var veiðiferðin næst á dagskrá.  Við mættum í litla sveitta brallsjoppu og mállaus indi fylgdi okkur niður á strönd þar sem kaftein Apu beið okkar.  Báturinn hans Apu er af hefðbundinni Lombokgerð en Íslendingar myndu sennilega varla þora að sjósetja svona í laugardalslauginn, hvað þá úti á hávaðasjó.  En við ætlum ekki að vera að hengja okkur í eitthvað svona öryggis-iso bull svo Apu ýtti úr vör og brunaði eins og 10 hestafla yamahamótorinn leyfði út á miðin.  Á miðum kom í ljós að það var traditi
onal lombok fishing sem var í boði.  Handfæri með tveimur önglum, brjálaðir sviptistraumar og reglulegar siglingar milli veiðistaða vegna mikilla kóralrifa út um allt.  Þetta var þó hin besta skemmtun og Apu ljómaði eins og systur okkar í merkjatuskubúð í hvert skipti sem einhver setti í fisk.  Eftir fjóra tíma var komið nóg og Apu stímdi í land og setti okkur af á einkastöndinni á hótelinu okkar. Ansi kúl enterance fannst okkur. Við núðlum okkur stuttlega og tókum rólegt kvöld enda ferðlag framundan.

Captain Apu

Indlandshafslax

Við vöknuðum í trjákofanum okkar í aldingarðinum hressir eins og Sóley Tómasdóttir á kvennalandsleik.  Ferðadagur í dag.  Óli skellti sér í útisturtu í morgunsólinni og Baldi reykti snúðsígó á veröndinni á meðan. Ah, gott líf hér á Lombok.  Við tékkuðum út í tekklobbíinu og röltum svo um bæinn og spókuðum okkur aðeins fyrir flug.  Á röltinu keyptum við okkur hrísgrjónahatta sem jafnframt eru okkur fyrstu kaup sem ekki eru þjónustutengd.  Gott að eiga svona hrísgrjónahatt t.d. ef það er rigning.  Smá núðl, sólbað og chill og svo í flugvélina.  Það má koma fram að flugvöllurinn hér í Lombok er ljómandi í alla staði. Enginn Súvarnabhumi en topp flugvöllur engu að síður.  Við vorum eiginlega hálfspældir að skilja við þessa dásamlegu paradís og horfðum klökkir út úm flugvélagluggan á eyjaparadísina fjarlægjast.  Tveim tímum síðar tilkynnti indakafteinninn að við værum að fara að lenda í Jakarta.  Við litum aftur út um gluggan og sáum fyrir neðan okkur endalausa gráa steinsteypubreiðu. Eldar virtust loga víða og þykk gul mengunarslykja lág yfir steinsteypufrumskóginum fyrir neðan okkar. Æ, fokk.

Enginn Súvarnabúmí, en ágætur samt

Í staðinn fyrir öryggisbelti fylgdi þetta bænaspjald

Eftir óskaplegt ferðalag frá Api-api, gegnum Kuala Lumpur, lentum við dauðuppgefnir á Densaparflugvelli á Bali. Við tók skelfilegt bjúrókratafárviðri en að lokum stóðum við í lobbíinu á dos mille sjette hótelinu okkar þrettán klukkutímum eldri en þegar við lögðum af stað.  Nú þurfti Tigah powah meira en oft áður en fljótlega kom í ljós að hér í Indó er engin svoleiðis galdrameðöl leyfð.  Bara innlendur bjór sem hefur takmarkaðan heilunarmátt.  Við átum indópizzur og sötruðum eitthvað innlent bjórsull með.  Þeir verða nú að laga þetta.  Búnir að vera hér í nokkra tíma og strax komnir með tillögur að samfélagsumbótum sem myndu færa þessu fólki meiri gleði. Já,meiri tigah fyrir alla!  Við fundum þó ekkert fjör svo við lölluðum bugaðir af ferðaþreytu heim á hótel og steinrotuðumst.  Það er þangað til klukkan 7 um morguninn þegar Óli hrökk upp við loftbor. Í ljós kom að það voru miklar byggingaframkvæmdir svona 10 metra frá herberginu okkar og þrátt fyrir dos mille lúkkið á hótelinu hafði verið sparað alveg að splæsa í hjóðeinangrun.  Baldi er hinsvegar með power off stillingu og drómaði makindalega í ærandi hávaðanum með friðsældarglott afslappaður eins og indversk kú.  Eftir að hafa kannað málið óð Óli, pirraður eins og Indefence hópurinn, niður í lobbí og heimtaði nýtt og rólegt herbergi.  Indastaffinu brá nokkuð og lofuðu öllu fögru þar til Óli samþykkti aðgerðaráætlun eftir hádegi og strunsaði aftur upp á iðnaðarsvæðið þar sem Þyrnirós lá enn steinrotuð.

Skálað fyrir Steve Irwin

Þegar Lazarus reis núðluðum við okkur á hótelinu og meðan hótelstjórinn græjaði flutning.  Niðurstaðan var afsakanir og nýtt herbergi eins og þessar framkvæmdir hefðu komið eins og þruma úr heiðskýru. Nýtt herbergi en með hjónarúmi – nó hómó.  Eftir núðl var svo tekið til óspillra málanna að kanna eyjuna. Bali er dálítið úrkynjað fyrirbæri. Óteljandi fullir ástralar ráfa um göturnar bjórsósaðir og gólandi óskiljanlega ensku í bland við innfædda sem gera sitt besta til að selja þeim falsaða merkjavöru nudd eða far á mótorhjóli.  Já og talandi um mótorhjól þá hjálpar ekki að ástralarnir eru alveg óhræddir við að leigja sér svona stál-morðtól og rúlla svo um níðþröngar göturnar hálfberir og í vínmóðunni hika þeir ekki við að láta tryllitækið vaða upp á gangstétt öllum öðrum til armæðu og óláns.  Þeir hafa klárlega ekki skorið naflastrenginn við sinn tjallauppruna enda upprunalega úr genapolli afbrotatjalla sem bretarnir sjálfir sáu ástæðu til að geyma hinu meginn á hnettinum. Og meira um ástralana því það versta við þá er sennilega að þeir eru upp til hópa mussur! Já, skaðræðismussur sem liggja eins og drómasjúkar blóðsugur á samfélögunum sem þær sníklast á.  Við réðumst í greiningarvinnu og skoðuðum mussuna við sína daglegu iðju um nokkra stund.  Greining okkar er að best sé að horfa á mussuna gegnum kynjagleraugu til að aðgreina atferli hennar. Karlmussan er íklædd engu nema stuttbuxum, með kuðungahálsfesti um hálsinn og hangir bólufreðin á ströndinni þar sem hann vælir um að hann lofi að klára mannfræði og hvernig hann ætlar að gera heiminn að betri stað þegar hann er orðinn stór.  Svo er það kvennmussan, ómáluð með hárið í tagli, íklædd einhverri innlendri hörtusku og í flipp flopp skóm sem gera það að verkum að göngulagið verður kjagkennt eins og hjá orang utan.  Hún hangir líka freðin á ströndinni, lofar að klára mannfræði, gefur betlandi börnum sælgæti og talar um hvernig hún ætlar að gera heiminn að betri stað þegar hún er orðin stór. Mussan skapar ekki, hún skemmir.  Við mussugreininguna sátum við fálátir á einhverjum free-range organic mussu reggíbar, þar sem berfættar mussurnar snérust um sjálfa sig í dansi sem minnti helst á kött að elta á sér skottið.  Skyndilega kom vinkona okkar skáldagyðjan óvænt í heimsókn og útkoman varð mussupirringslag:

Mussulagið (syngist við Buffalo soldier með Bob Marley)

Skaðræðis mussa, pabbi borgar,
ég er gagnslaus mussa,
reyki stuð á ströndinni,
ég féll í mannfræði,
ég kaus vinstri græna,
er þetta free range hæna ?

Ég meina,
ég hef verið að pæla,
við verðum jörðina að kæla,
en pabbi þarf að borga,
ég er heiladauð mussa,
ég þrái heiminum að bjarga,
ég féll í mannfræði,
ég kaus vinstri græna,
er þetta free range hæna ?

Engin hætta á helvíti

Eftir mussugreininguna vorum við komnir með gult spjald frá Bakkus.  Við pöntuðum okkur þó einn svartan rússa á bráðskemmtilegum kareokibar þar sem raddlaus inda frontaði coverband og tók hverja Celen Dion lummuna á fætur annarri með miklu kappi en lítilli getu.  Baldi varð svo hress við rússann að hann fékk lagamöppuna og hefði sjálfsagt tekið lagið ef ekki hefði komið í ljós að staðurinn bauð eiginlega bara upp á Celen, Whittney og þeirra líka. ” Do you know steel and knife ?” spurði Baldi induna sem kom að sækja lagamöppuna. “You know, with Búbbi ?”.  Indan muldraði eitthvað óskiljanlegt í afsöknunartón áður en hún tók til fótanna. “How about, I never went south?” kallaði Baldi á eftir henni.  Við mátum stöðuna og hún kallaði á að fara heim að sofa.

Minnisvarði um sprengdar beikonætur

Næsti dagur var nokkuð erfiður enda við með Byr-skammt af gleðiskuldavafningum.  Við tókum okkur taki og fórum í rannsóknarferð eftir ströndinni og fengum staðfestingu þess að hér væri fátt annað en mjög staðlað strandstuð. Við höfum verið ansi kvikir í þessu ferðalagi svo frekar en að fara að græja brottför daginn eftir ræddum við við hótelfólkið um að framlengja um tvær nætur svona til að gefa okkur ráðrúm til að plana næsta múf.  Hótelfólkið var elskan uppmáluð og eftir græj fundum við okkur lounge barinn Nero og sátum þar við ritstörf og ferðaplönun í rúma fimm klukkutíma.  Þá var kominn tími á fótbolta svo ákváðum að skipta úr lounge mode yfir í eitthvað aðeins víraðra.  Ekkert mál og stuttu síðar sátum við á þungarokkssportbarnum Heaven og glápum á boltan við undirleik Alice in chains, Rage og Metalikku sem yfirgæfði meira að segja helvítis afrísku fótboltalúðrana.  Eftir leikinn voru við orðnir pínu svangir aftur og kíktum í götugrill og núðluðum okkur Halal með innfæddum.  Helvíti fínt en þar sem við sátum yfir matnum byrjaði að rigna.  Rigna er kannski ekki alveg rétta orðið.  Þetta var meira eins og guð hefði hent í okkur sundlaug. Niagra, syndaflóð og tsunami.  Þetta var algjör bilun og á 10 mín breyttust götunar í fljót og það leit út fyrir að vera raunhæfur möguleiki á að drukkna við að hlaupa milli húsa. Við biðum á útibúllunni í svona klukkutíma en þá fannst okkur sem aðeins hefði dregið út flauminum svo það var núna annað hvort að reyna að hlaupa heim eða hefjast handa við að byggja örk.  Við skutumst eins og vatnsskelfdar rottur milli skjóla og urðum holdvotir á nótæm.  Þegar við loksins komumst heim á hótel var ekki þurr þráður á okkur enda rigningin kraftmeiri en meðal heimilissturta á íslandi.  Við sátum agndofa á svölunum um stund og ræddum hvort komið væri að gjalddaga fyrir beikonétandi heiðingjana eða hvort Mummi myndi miskuna sér yfir þeim aðeins lengur. Að lokum liðum við inn í draumalandið þar sem við sungum Umbrella með poppprinsessunni Ríönnu og Bubba í kareoki.

Umbrella Ella Ella Ei!!!

Næsta dag var hætt að rigna en helvíti á sér mörg birtingarform.  Hótelsíminn hringdi um morguninn og okkur var tilkynnt að fjarveru okkar væri óskað og eigi síðar en klukkan 12.  Bjánarnir á hótelinu höfðu ekki skráð niður framlenginguna okkar og herbergið hafði verið selt á netinu.  Þvílíkir aular.  Það vinna svona 10 manns í lobbíinu en það er til lítils að hafa marga meðvitundarlitla í vinnu þar sem fattarinn skiptir máli.  Þau voru svo sem ægilega leið yfir þessu en það hjálpaði okkur lítið.  Við græjuðum annað hótel með snari en heildarferlið á þessu klúðri tók lungað af deginum.  Mikið mikið pirrandi og ekki það chill sem við stefndum á hér.  Við lágum í tölvum þennan daginn og ákváðum þegar stússinu slotaði að þetta væri lítil paradís og það hálfgerðir fals-asíubúar sem hana byggja.  Því var ákveðið að fara á frumstæðari Indóeyjuna Lombok, þar sem Mummi ræður ríkjum.  Já skítblönk frumskógarparadís með sanntrúuðum.  Hljómar betur en mussumanían hér á Balí.  Eftir núðlun var farið snemma í háttinn til að vera sprækir fyrir komandi flug.  Við snérum okkur í austur og fórum með stutta ferðabæn fyrir svefninn.  Þetta er svo sem búið að vera ágætt stuð hér á Balí en maður má ekki láta gleðigyðjuna teyma sig af þröngu einstigi hins dygga landkönnuðar.  Á morgun er annar dagur og önnur og betri asía til að bralla sig í innan seilingar.  Já, hann er mikill !!!

Ferðalagið til Borneo var talsvert fyrirtæki. Við flugum gegnum Manila frá Cebu, skiptum um flugvöll og aftur upp í Cebu Pacific flugvél (með flugbingói og öllu) og yfir sundin blá til Kota Kinabalu sem heitir á frummannætísku Api-Api. Ahh, komnir til Mannátssíu að hitta alvöru asíubúa.  Við iðuðum í skinninu þar sem við marseruðum  inn í spartanska flugvallarbygginguna og eftir vegabréfstékk bar æsingurinn okkur ofurliði og við valhoppuðum í átt að leigubílaröðinni raulandi nýja mannætulagið sem við höfðum samið í flugvélinn á leiðinni.

Mannætulagið (syngist við Bad Romance með Lafði Ga-Ga)

Oh-oh-oh-oh-oooh!
Oh-oh-oh-oooh-oh-oh-oh!
ég er mannæta,
Oh-oh-oh-oh-oooh!
Oh-oh-oh-oooh-oh-oh-oh!
ég er mannæta

Hótelið okkar reyndist prýðilegt en við höfðum valið mjög ódýra lausn í þetta skiptið til að vega á móti misheppaða lúxusinum í Cebu.  Eftir tékk-inn var farið í fóðurleit og fljótlega kom í ljós að í Kota Kinabalu er mikil og blómleg veitingastaðamenning sem var kærkomin breyting frá Cebu. Já þeir eiga klárlega fína matarmenningu þessar mannætur.  Við völdum okkur indverskan stað við ströndina og pöntuðum matarpakka sem hefði dugað til að fóðra Gangesdalinn og skoluðum herligheitunum niður með Tigahbjór.  Það urðu mikil fagnaðarfundir við að hitta vin okkar Tigah aftur og við gleymdum okkur í alsælu um stund.  En spennan að skoða mannæturnar í sínu náttúrulega umhverfi varð brátt nægjuseminni yfirsterkari og við tókum skoðunarrölt um miðbæinn þótt klukkan væri orðin frekar margt.  Óli tók sér nafnið Óló Pólo og Baldi nafnið Blam Blammstrong.  Betra að vera með svona landkönnuðarnöfn hér á Borneo til að styggja ekki innfædda með flóknum ókunnuglegum nöfnum.  Borgin reyndist óttarlega tamin.  Mannæturnar voru yfirleitt snyrtilegar og vel upp aldar.  Ekki bara það heldur sátu þær flestar límdar fyrir framan imbann að horfa á HM í fótbolta.  Að vísu ekki drukknar að enskum sið heldur þambandi te og gólandi einhverja mannætusöngva.  Talsvert var líka um að þeir væru að borða eitthvað þarna um miðja nótt úti á götu og við ályktuðum að sennilega væri þetta bara meinlaust kjúklingaát. Ljóst var amk að þetta var ekki grís því hér ræður Mummi ferðinni og því landið laust við beikon og flestir veitingastaðirnir hafa hangandi uppi vottorð þess efnis að kjötið sé rækilega halal-myrt og ekkert kindabyssu/rafmagnsrugl í gangi.  Við sáum amk ekkert mannakjöt á matseðlinum en við erum ekki sleipir í mannætísku svo ætli við verðum ekki skrifa kannski á mannakjötið.  Niðurstaða þessarar vetvangsrannsóknar okkar var að mannæturnar eru klárlega orðnar harla sívíliseraðar sem hefur auðvitað líka sínar björtu hliðar eins og fyrirmyndar framboð á Tigah bjór er merki um. Það væri þó spælandi ef þeir hefði misst asíuna í sér fyrir góðan bjór, ekki satt ?  Við fórum heim á hótel að sofa en vissulega gætti dálítillar óeiraðar svefninum vegna áhyggja um að vinir okkar mannæturnar hafi fallið fyrir gjöfum hlöðnum grikkjum.

Við vöknuðum með morgungleði hins káta skáta.  Út að skoða mannæturnar í dagsljósi.  Við tókum gríðarlanga skoðunarferð um miðbæinn í brennandi miðbaugssólinni.  Niðurstaðan var að steinsteypumannætan er frekar óspennandi karakter. Sívíliseruð eins og eitthvað útúr Jane Austin bók og hugsandi um það eitt að þéna Mýrdal (gjaldmiðillinn hér) og þá helst af hvítingja. Mjög afbrigðilegt er hinsvegar að steinsteypumannætan hlustar BARA á 80´s tónlist.  Ekkert nema Rick Ashley og rugl útúr öllum hátölurum.  Okkar kenning er að þetta sé því Brittney og svoleiðis nýmóðins skinnkutónlist sé stútfull af nekt og holdlegum lýsingum sem gætu virkað svona eins og óbeinar reykingar á mannætu sem er að reyna að hætta og skipta yfir í kjúkling.  Borgin er líka stútfull af áströlum og musslendingum (svíjum) svo mannfræðilega er hún álíka áhugaverð og Garðabær.  Í vísindaferðinni fundum við hinsvegar ferðaskrifstofu sem seldi ferðir að skoða frumskógamannætur – sem eru jú þeir frum-asíubúar sem við höfum raunverulegan áhuga á svo við splæstum í svona ferð og gengum iðandi af tilhlökkun út í miðbaugsólarlagið.  Eftir smá tigahboozt og kvöldmat gláptum við á tjalla keppa í fótbolta við slóvena.  Við héldum gríðarlega á móti tjöllunum enda þeirra glitrandi perlur búnar að valda vosbúð flestra vina okkar hér í asíu.  En Mummi sá miskun á tjallanum og vondi vann. Hverjir erum við svo sem til að draga í efa hið stóra plan Allah svo við fengum okkur bara smá meiri Tigah og svo heima að sofa. Við liðum inn í draumalandið þar sem við í strápilsum stigum sigurdans kring um Rooney í mannætupotti með vinum okkar frumskógarmannætunum.

Við vöknuðum hressir eins og Indriði á skattanefndarfundi.  Ahhh, frumskógarmannætudagur.  Við stóðum iðandi í skinninu í hálftíma í eldheitri mannætusólinni áður en sjúskaður sendiferðabíll pikkaði okkur upp.  Mannætur jú, en fyrst að pikka upp nokkra ástrala til að fylla í hópinn.  Frumskógarmannæturnar reyndust alveg æði.  Ef við væru ekki tölvunörd og sáli þá myndum við vilja vera frumskógarmannætur.  Maður spókar sig í frumskóginum, bruggar hrísgrjónaboozt, vefur sér mannætusígó, grillar fólk og mangó í bambusstautum og chillar svo með hinum mannætunum í svona frumskógabaðstofum.  Ef þetta er ekki nóg þá getur maður leikið sér á bambustrambólíni eða látið flúra sig pínu. Nú eða maður tekur daginn í að búa til vopn og mjólka snáka ef maður er í þannig stuði. Fjölbreytt og spennandi líf ekki satt ? Sjálft mannætudjobbið er svo bara að hanga úti í skógi og leita að vitlausum hvítingja til að ná af honum hausnum sem maður getur svo skipt á og mannætustelpu. Já, þetta virkar ekki amarlegt líf.  Eftir mannætuferðina vorum við svo uppveðraðir að við fórum og keyptum okkur fötu af sérstakri afmælisútgáfu af Tigah sem nefnist Tigah crystal. Yfir súpertigahinum ræddum við upplifun dagsins. Mikið værum við til í að vera frumskógarmannætur en að sama skapi langar okkur lítið að vera steinsteypumannæta. Við sátum við crystal drykkju fram að miðnætti en röltum þá heim á hótel.  Á morgun er förinni heitið til Indónesiu í smá strand chill. Api-api á Borneo hefur verið ljómandi þannig séð en við höldum að það sé meira hardcore asiu að finna hinu megin við miðbaug.  Þar iða 240 milljónir asískra trúbræðra okkar í stanslausu asíustuði. Við viljum helst hitta þá alla þótt þeir borði hvort svín né menn.